روز به روز همراهِ زندگی

افاضات موشی

2012-01-20T16:33:00.002-05:00

موشی: روشی وقتی بزرگ شدی، میخواهی با کی ازدواج کنی؟
روشی: نمیدونم.
موشی: می تونی با من ازدواج کنی.
(این مکالمه از انگلیسی به فارسی ترجمه شده و ناگهانی و بدون هیچ زمینه ی قبلی شروع شد)

----

موشی: روشی، پلیییز* وقتی بزرگ شدی آرتیست بشو.
روشی: باشه.
موشی: منم وقتی بزرگ شدم، آرتیست اَسیستِنت* میشم.

----

موشی: مامان، امسال هم تولُتَم* توی بَک یارد* باشه.
من: اوکی.
موشی: خیلی اِستیشن* باید داشته باشه. اِستوری، دَنس، جامپینگ، دراوینگ، فیس پینتینگ، جوک*و ...(و همینجور میگه تا میرسه به)... رومَنس*
من: رومَنس یعنی چی؟
موشی: یعنی لاو*، دوز هو لاو اییچ آدر*.
من: کی میخواد بره توی این استیشن؟
موشی: این برای تو و باباست که لاو دارین! تو و بابا باید برین توش!

please *

assistant *

‏تولدم *

backyard *

station *

story, dance, jumping, drawing, face painting, joke *

romance *

love *

those who love each other *

جدایی نادر از سیمین

2012-01-17T11:26:00.007-05:00

ایران که بودیم روی پرده بود. من نتونستم با روشی و دختر خاله ام برای دیدنش به سینما برم. چقدر هم دلم می خواست فیلمی در سینما ببینم و پا در سینما آزادیِ جدید بگذارم. روشی از فیلم خوشش اومد. فقط گفت که غمگین بود و توضیحی بیشتر نداد چون منهم میخواستم فیلم رو ببینم.

اینجا دیدمش. عصری بود که بابایی فیلم رو گذاشت. کمی که گذشت دیدم موشی شدیدا به فیلم چسبیده و در چشمش اضطراب و نگرانی نمایان بود. استرس و ناراحتی آدمهای فیلم اونقدر بالا بود که او بدونِ فهمیدنِ داستان، حس اش می کرد. ناچار از پای فیلم بلند شدم و او را با خودم بردم به بازی در اتاق دیگه. بابایی و مادر و روشی فیلم رو دیدن و تمام شد. وقتی همه خوابیدن، من تنهایی نشستم و از اول دیدم. پر از درد ورنج، رنج آدمهایی که برام قابل درک بودن. هیچکس در فیلم غریبه نبود. نادر و سیمین را انگار سالها بود که می شناختم. عصبانیت هایشان آشنا بود. ترس هایی که تجربه کرده بودم. گیر افتادن ها. تمایل به فرار. آخرِ فیلم سرم درد گرفته و قلبم فشرده شده بود. برای ترمه گریه کردم. فکر کردم که دیگه نمی تونم اینطور فیلم ها رو ببینم و اصلا فایده ی دیدنش برام چیه. هرچند همه ی این عوارض، نشانه ی اینه که فیلم خوش ساختی بود با بازی های خوب و قصه درد.

وقتی پاش به دنیا باز شد، اسمش شد "جدایی". نادر و سیمین ازش حذف شدن. کاندید گلدن گلوب شد و من تاریخ پانزده ژانویه رو بخاطر سپردم تا شاهد برنده شدن یا نشدنش باشم. مراسم شروع شد و دیدیم و منتظر شدیم. می گفتم که این آدمها شیک و ژیگول نمی دونن که فرهادی چه شجاعتی نشون داده که اینجا کنارشون نشسته و این کار چقدر میتونه براش گرون تموم بشه. موقع خوابِ موشی شد. تازه یکساعتی هم دیرتر. ما رفتیم و تماشا را به بقیه سپردیم. خوشبختانه درست وقتی از اتاق موشی بیرون اومدم، مادونا روی استیج بود و روشی گفت مامان بیا که موقعشه. دلمون همینطور تپید تا مادونا گفت سِپِرِیشن جایزه رو برده. بالا و پایین پریدیم، جیغ زدیم، اشکمون سرازیر شد و قلبمون پر از افتخار شد. وقتی فرهادی و معادی رو صحنه اومدن، معادی با همان گرفتگیِ نادر ایستاده بود. شاید هم گرفته تر.انگار اصلا نادر اومده بود روی صحنه نه پیمان. همون بغض باهاش بود. شاید چون اون ملقمه ی تلخ روی دل هممون هست اینقدر که طولانی و قدیمی شده. به زحمت تونستیم ساکت بشیم و به حرف های فرهادی گوش بدیم. من جمله ی آخرش رو اینطور شنیدم که " مای پیپل آر دیس لاوینگ*" و به عقل جور در نمیامد که بگه مردم من دوست نداشتنی هستند. بابایی و روشی هم تقریبا همین رو شنیده بودند. فرداش متوجه شدیم که گفته بود "پیس لاوینگ*"

خیلی خوشحالم از برنده شدن فرهادی و فیلم جدایی. امیدوارم که در اسکارهم برنده بشه. افتخار میکنم که یک کارگردان ایرانی پاش رو گذاشت رو این صحنه. بی اندازه. در کنارش، از یکشنبه باز غم اون داستان و آدمهاش اومده و نشسته در گوشه ای از دلم. غصه ی سیمین و نادر و ترمه و حجت و راضیه و حتی اون خانوم معلم و بابای نادر. به خودم میگم که فرهادی چه قشنگ و خوب درد و درگیری اینها رو به گوش دنیا رسوند. موقع گرفتن جایزه گفت که این آدمهای عصبانی که با هم میجنگند، عاشق صلحند. من حرفش رو خوب می فهمم ولی بعید بدونم که کسی از اون خوش تیپ های اون مراسم فهمیده باشه. از اون پارادوکس هاست.

آقای فرهادی ممنونم ازت. سر بلندمان کردی. سربلند و موفق باشی!

* my people are dis-loving

* peace loving

مالیخولیا

2012-01-11T10:51:00.008-05:00

هنوز نگرانم. چیزی در درونم فرو ریخته و حفره ی در قلبم درست شده. روشی روی تختش نشسته و با لپ تاپ روی پایش در حال کار کردن است. لبخندش دوباره مثل قبل شده، گرما داره، زنده است. اما تصویر لبخندهای پردردش که در ثانیه ای ناخواسته محو میشد، گاهی میاد و دلم را میفشره. موشی را می پایم و فکر میکنم که شاید ویروس جایی در بدن او هم باشد و برای ویروس خط و نشان میکشم، دروغ چرا، التماس هم میکنم که کاری به موشی نداشته باشد. کمی بد اخلاقی کنه، فکر میکنم که شروع مریضی ست. میدانم که نباید چنین باشم. میدانم که نباید دیروز را قاطی امروز کنم. تجربه ی دیروز دلیلی برای تکرار در امروز ندارم. این را که الان گفتم چند بار در دلم به خودم گفته باشم خوبه؟ تازه در ذهنم به بابایی هم گفته ام. خدا میدونه که چقدر من در ذهنم با بابایی حرف میزنم و ده از صدش هم از دهانم بیرون نمیاد. باید دارویی که به بچه ها میدهند پکیج باشه و قسمتیش هم برای مادر. یک چیزی، تکه ی مریضی و رنج بردن بچه اش را پاک کنه از حافظه و از زندگیش. مادرها موجودات عجیبی هستند.
دیروز مادر می گفت که بعد از رفتن شما با آمبولانس، من حسابی گریه کردم و دلم میخواست با کسی حرف بزنم ولی نمی خواستم با اون حالِ بد به کسی زنگ بزنم. پس بلند بلند با خدا حرف زدم و گریه کردم. گفت که وقتی بچه های تو مریض می شوند، من هم برای آنها ناراحتم و هم برای تو. مدتیست که خیلی کم میفهممش، ولی این را که گفت فهمیدم. رنج انگار بعضی گیرنده های آدم را قوی تر میکند و رنج مشترک آدم ها را به هم نزدیکتر. فکر کردم که خوب بود منهم چنان گریه هایی کرده بودم. اون اشک هایی که باید از چشمم بیرون میریخت، همه سفت شد در سینه ام. اشک هم فایده ندارد. گریه ی بلند میخواست. همان اشکهای شور انگار سنگ نمک شده روی دلم و قلبم سنگینه. باید راهی پیدا کنم تا گرم بشن، آب بشن و برن. شاید هم بشود سنگ نمک را یکباره بخار کرد. من که نمیدانم.

این اواخر زیاد شاکی میشدم از شرایطم. شاید به چنین گوشمالی نیاز داشتم.‏ هنوز بالانس نیستم. کمی مالیخولیا دارم. روشی خیلی بهتره. هنوز استراحت میکنه. خدا را صد هزاربار شکر.

در این عشق چو مُردید، بسی روح برگیرید *...‏

2012-01-10T16:20:00.001-05:00

چند بار از استفراغ و دل دردی که از شب گذشته گریبانت را گرفته بود، از خستگی و نخوابیدن و گرسنگی، در گریه شکسته بودی. گریه ات برایم عادی نبود چون مثل من زود اشک نیستی. به ندرت گریه می کنی. داشتم استفراغ های روی دستت را پاک می کردم که با کلافگی گفتی مامان زودتر. داشتم دستمال کثیف رو در سطل می انداختم که دیدم چشمت بسته شد. بغلت کردم و دیدم که عکس العملی نداری. دستت را بلند کردم ولی دستت افتاد. در اون لحظه من مُردم و از دیروز تا بحال هر بار که به یادش میارم، باز می میرم. و نمی دونم که چطور یک مُرده تونست مادر رو صدا کنه و تو رو به دست او بده و به فریاد و عکس العمل های مادر توجهی نکنه و به اورژانس زنگ بزنه و همونطور که تلفنی با اورژانس حرف میزنه با کمک مادر تو رو روی مبل بگذاره. مادر مرتب تکونت می داد و به صورتت می زد. شاید ده ثانیه شاید هم بیشتر طول کشید تا تو چشمت را باز کردی ولی منگ بودی. اورژانس آمد و ما رفتیم به بیمارستان و شب برگشتیم و تو بهتر شدی. دوباره خودت شدی. چقدر خوب شدنت، خوب است. مثل زندگی دوباره است. مثل آنکه خون تازه در رگِ های خانه مان انداخته باشند. به قول شادی، من هنوز چه خوشبختم که تو را دارم تا برایت بمیرم و برایت زنده شوم.

* مولوی

2012

2011-12-29T10:47:00.005-05:00

زندگی اصولا چیز عجیبیست چون هر لحظه و دقیقه و روزش، وقتی توش هستی چنان عظیم و مهم میشه که حد و حساب نداره ولی وقتی می گذره و بهش نگاه میکنی میگی اینکه هیچی نبود. اینه که وقتی به یک ماه گذشته فکر می کنی میبینی که چیز قابل داری ازش در نمی آد. با وجود اینکه اینقدر شلوغ بود و موضوع داشتی و کلی کار کردی و حرف زدی و شنفتی و خوشحال شدی و ناراحت شدی و عصبانی شدی و ذوق کردی و موفق شدی و شکست خوردی و از خودت متنفر شدی و قربون خودت رفتی و...

با همین چهار خط، طلسمِ یک ماهه ی ننوشتن رو شکستم. راستی چرا ما اینقدر پشت درهای بسته ی خود ساخته گیر میکنیم؟ مثل مورچه ها در کارتون "زندگی یک مورچه" که دو شب پیش موشی داشت نگاه میکرد. مورچه ها داشتن توی یک مسیر می رفتن و برگ کوچکی از آسمان افتاد جلوشون. همه هول شدن که ای وای ما گم شدیم، ما گم شدیم. بعد مورچه های راهنما اومدن و بهشون گفتن دنبال ما بیایین. برگ رو دور زدن و راهشون رو ادامه دادن. به همین سادگی ما هم گاهی رشته ی کار رو گم میکنیم.

دو شب تا شروع سال 2012 مونده. سال اژدها ست و چینی ها میگن که سال پر برکتی خواهد بود. از اون طرف مایایی ها هم از قدیم ندیم ها پیش بینی کرده اند که دنیا در این سال کن فیکون میشه.

من خوشحالم. از سالی که گذراندیم. خط برآیند را که می کشم، می بینم که زندگی برایم دستاورد های زیادی دارد. بتدریج آدم تر می شوم. بزرگ تر می شوم. نگاهم به هستی عمیق تر میشود. گاهی چنان لذت می برم که به آسمانها میروم. گاهی هم می بُرَم و می شِکَنَم. من یکی از هفت میلیارد آدم روی زمینم که در این اقیانوس، هیچ نیستم ولی بودن در این اقیانوس را ارج می نهم. من سپاسگزارم از خدا، از کاینات. اگر این سال آخر دنیا باشد یا نباشد، با شادمانی درش قدم می گذارم.

در سفر کوتاهی که به نیاگارا رفتیم، بابایی مغازه ای را پیدا کرد که مجسمه ی مومیِ دستت را درست میکرد. میشد که دستها دو تایی هم باشد. با بابایی دستهایمان را حلقه کردیم. میشد عبارتی را هم رویش بنویسند. من همان عبارت معروف "صلح، عشق، امید" رو پیشنهاد کردم و بابایی قبول کرد. روشی گفت که کلمات دیگری انتخاب کن چون این ترکیب همه جا هست. ولی من چیزی بیشتر از این را برای خودم و دیگران نمی خواستم. به او هم گفتم که همین سه تا برای ما و همه ی دنیا کافیست. این مجسمه ی مومی را خیلی دوست دارم و داشتنش را در آغار سال نو، به فال نیک میگیرم. (تصویرش در بالای صفحه است)

برای همه مردم روی زمین، همان عشق، صلح و امید را آرزو میکنم. در دل شان، در خانواده شان و در سرزمین شان!

سال 2012 برای همه مبارک و فرخنده باد!

کلاسِ پَرِنتینگ

2011-12-01T09:51:00.007-05:00

جیش و مسواک و کتاب و حرف های اینور و اونور و بوس وبغل و عشق و عاشقی کردن هام با موشی تمام شده بود. آخرین بوس راه هم دادیم و گرفتیم و من مثل هر شب نشستم روی صندلی کنار تخت و خودم رو با حل کردن جدول سودوکو مشغول کردم تا موشی خوابش ببره. این موقع ها که چشمهاش رو می بنده، معمولا فکرهایی به سرش میاد که راجع بهش حرف میزنه.

دیشب گفت مامان، من کی گرِید وان هاندِرِد* میشم؟ گفتم گرِید وان هاندرد که نداریم و هر دو خندیدیم. گفت چند تا گرِید* داریم؟ گفتم تواِلو*. گفت بعدش چی میشه؟ گفتم بعدش یونیورسیتی*، دانشگاه. گفت دانشگاه چه کار میکنم؟ گفتم در گرید تواِلو باید تصمیم بگیری میخواهی چکاره بشی. بعد برای هر کاری درسهای مخصوصی هست. پرسید مثلا چه درس هایی. گفتم مثلا اگر بخواهی دکتر بشی (ایرانیم دیگه، اول باید با دکتری شروع کنم) باید مِدیسین* بخونی، اگر بخواهی معلم بشی باید تیچینگ* بخونی، اگر بخواهی پرستار بشی باید نرسینگ* بخونی ... و داشتم فکر میکردم به کارهای درست و حسابی که خودش شروع کرد "اگر بخوام برم به سیرکِس* چی؟" "باید آکروبات بخونی" "اگر بخوام کِلَون* بشم چی؟" " نمیدونم حتما کلاس هایی براش هست." دیگه هیجانزده شده بود و تند تند میگفت اگر بخوام مثل بتهوون دِ گریت کامپوزِر* بشم؟ باید میوزیک* بخونی؟ اگر بخوام دَنسِر* بشم؟ باید دنسینگ* بخونی... برای تمام شدن موضوع گفتم " برای امشب دیگه بسه. برای همه ی این کارها، باید شبها به موقع بخوابی."

کمی سکوت کرد و گفت "آی واندر* که کدوم رو چوز* کنم." گفتم "وقتش که شد، هر کدوم رو انتخاب کنی، همون خوبه"

بعد از کمی سکوت دوباره گفت "اگر بخوام پَرِنت* بشم چه یونیورسیتی باید برم؟ چکار باید بکنم" کمی فکر کردم و گفتم " پرنتینگ* یونیورسیتی نداره. باید ازدواج کنی و بعد بچه دار بشی." گفتم که دیگه واقعا باید بخوابه و راجع به این موضوع فردا بیشتر میتونیم صحبت کنیم. با لبخند رضایت خوابید.

همانطور که به نفس های آرامش نگاه می کردم گفتم که عزیزم، خودت نمی دانی که کلاس پرنتینگ برای تو از همان روزی که بدنیا آمدی شروع شد. همین الان و در این لحظه هم تو در کلاسی. کلاسی که معلمش من هستم و پدرت. معلمینی که خودشان همزمان با درس دادن، درس میگیرند. هم شاگردند و هم معلم. بازهم خدا را شکر، میدانم و حواسم هست که دارم درسَت میدهم، هر چند که درس هایم را خیلی وقتها بلد نیستم یا همان دانسته ها را هم فراموش میکنم. بخواب عزیزکِ آکروبات و دلقک و موزیسین و رقصنده ی من. بخواب که خوشحالم از اینکه شاد بودن و شاد کردن را دوست داری و می شناسی. بخواب عزیزم!"

* grade one hundred
* grade
* twelve
* university
* medicine
* teaching
* nursing
* circus
* clown
* bethhoven the great composer
* music
* dancer
* dancing
* I wonder
* choose
* parent
* parenting

در عشق زنده باید

2011-11-25T14:02:00.002-05:00

تلخ بودم برای امروز. از تلخی ام دوبار نوشتم ولی پست نکردم. نمیدانم چرا. شاید نمی خواستم تلخی و خشم را رسمیت ببخشم. امروز ولی با دخترک به عرش رفتم. به آسمان. لبریز شدم از عشق. جایی برای تلخی نگذاشت. آغوشم پر شد از بغل های کوچک او و دوستانش. وقتی که دوید و بغلم کرد و بوسید، بدنبالش همه دویدند. همه. با ناباوری آغوشم را باز کردم برای تمامشان. شاد بودند. شاد بودم. عجیب بود. عظیم بود. مست شدم. متصاعد شدم.
.

عزیزِ کوچکم، با سوال عجیبِ و یادآوری های دیروزت، با عشقی که امروز بر سرم ریختی، چه زیبا به یادم آوردی که که این دو روزِ دنیا، ارزش تلخ بودن و تلخ کردن ندارد. یادم آوردی که باید همیشه به زندگی، رنگهای زیبا بزنم و قلم موی سیاه را از دستم انداختی. با همه ی وجود آماده انتقام بودم از روزگار و تو مثل یک پیامبر، پرده ای را دریدی و در کمال معصومیت، چشمم را باز کردی به دشتِ سرسبزِ زندگیم. کار امروزت مشابه کاری بود که روشی هفت سال پیش کرد و دستم را گرفت تا مهربان باشم، نه انتقام جو و طعم آن مهربانی برای همیشه ام ماند. ممنونم از تو. ممنونم از کاینات.
.

.... در عشق زنده باید، کز مرده هیچ ناید ..... دانی که کیست زنده، آن کو ز عشق زاید .....

جدول

2011-11-21T13:30:00.003-05:00

داشتیم با روشی جدول حل میکردیم. جدول انگلیسی. من همیشه عاشق جدول بودم ولی سواد انگلیسیم اونقدر نیست که جدولش رو حل کنم. تازگیها روشی جدولی رو دست میگیره و حل میکنه و منهم خودم قاطی میکنم چون حتی همراه و شاهد حل کردن یک جدول بودن رو هم دوست دارم. هر کلمه ایش که حل میشه، منو خوشحال میکنه. چیزی که می خواستیم بود

Quake follow-up

کلی ذوق کردم وقتی کلمه ی پس لرزه رو یادم اومد. انگلیسی اش رو نمی دونستم. روشی نمی دونست. از بابایی پرسیدیم. او هم نمی دونست. پریدم و آیفون رو برداشتم تا کلمه ی انگلیسی رو پیدا کنم. روشی نگاهی کرد و گفت: مامان! اینکه چیتینگ* میشه! باید فقط با فکر خودت و کمک کلمه های دیگه حل کنی!

گذشته از تفاوت تعریف تقلب برای من و او، یاد دایره المعارف قطوری افتادم که در دوران نوجوانی همدم من بود. برایم تمام دنیا بود. اینقدر کتاب به اون کلفتی رو از اینور به اونور کرده بودم که از جلد درآمده و تکه های از صحافیش هم پاره شده بود. وقتی تازه شروع کرده بودم به جدول بازی، اول می آوردمش کنار دستم، بعد مداد رو بدست میگرفتم. اولین ردیف افقی و عمودی که همیشه یک اسم بزرگ بود، معمولا از دایره المعارف استخراج میشد. بعدها که خیلی وارد شده بودم، موردی سراغش می رفتم. یادش بخیر. دلم براش تنگ شد. چقدر من در اون کتاب زندگی کردم.

برای روشی گفتم که اون کتاب، تمام و تنها منبع اطلاعات من بود. تازه چقدر احساس خوشبختی می کردم که داشتمش. در زمان خودش کتاب گرانقیمتی بود. با احتساب روشی، همیشه هم از روش تقلب میکردم.

cheating *

کی گفت خرسها عاشق عسل هستند؟

2011-11-17T14:28:00.000-05:00

با موشی حرف میزدم و تشویقش می کردم که برای سرفه اش عسل بخوره. گفتم "عسل بخور تا هم سرفه ات بهتر بشه و هم مثل خرس ها قوی بشی." گفت "چرا؟" ادای خرس رو درآوردم و گفتم "خرس ها برای اینکه عسل میخورن اینقدر قوی هستن." گفت "نه، هیچ خرسی عسل نمیخوره." گفتم "خرس ها همیشه عسل میخورن. اصلا عاشق عسل هستند." کامپیوتری رو که جلوش نشستم نشون داد و گفت "نشون بده ببینم یک خرسی که عسل میخوره. "

در جستجوی گوگل تایپ کردم

bears and honey

در نگاهی سرسری به اولین جواب ها دیدم که نوشته، درسته که خرس ها عسل دوست دارند ولی دلیلش بیشتر اینه که بچه زنبور ها رو دوست دارن بخورن. عکسی هم که یک خرس رو در حال عسل خوردن نشون بده، دست به نقد، نیومده بود.

دوباره گشتم برای

Winnie the pooh and honey

کلی لینک و عکس اومد از وینی دِ پو که داره عسل میخوره. نشونش دادم و گفتم "ببین خرس ها عسل میخورن." گفت "نه این که خرس واقعی نیست، کارتونه. خرس واقعی بهم نشون بده. فِرست سِرچ* رو بیار."

با دماغِ سوخته، جستجوی اول رو تکرار کردم و اولین لینک رو باز کردم. نوشته اش رو براش خوندم ولی با استفاده از بیسوادیش و با تصرف و تلخیص نشون دادم که خرس ها خیلی عسل دوست دارند. اگر برام مهم نبود که عسل بخوره، حتما به واقعیت وفادار می موندم و اعتراف میکردم که تا حالا فکر می کردم که خرس ها واقعا خود عسل رو دوست دارن.

گاهی که برای موشی چاخان یا غلوهایی میکنم که کار رو راه بندازم، اگه روشی بشنوه، میگه "مامان، به من هم همین حرفها رو میزدی. من چه جوری قبول می کردم؟" حالا این یکی که قبول هم نمیکنه. مدرکِ معتبر میخواد.

* first search

واکسن سرماخوردگی

2011-11-16T11:24:00.005-05:00

اگر در بهار و تابستان از من بپرسن که آیا واکسن سرماخوردگی میزنین؟ جواب میدم که نه. چون دکترمون سال اول گفت اگر مشکل خاصی ندارین بهتره هم خودتون و هم بچه ها نزنین تا بدن، خودش با بیماری مقابله کنه وسیستم ایمنی اش قوی بشه. همچین هم خوشم میاد که همه ی این سالها واکسن نزدیم و نمردیم.

وقتی توی گرم و سرد شدن های پاییز همه مون سرما می خوریم، اونهم از نوع جامع، شامل تب، سردرد، بدن درد، گلو درد، اشک از چشم و آب از دماغ، سرفه، خروسی شدن صدا، خلط منجر به استفراغ و دل درد واسهال ناشی از آنتی بیوتیک و ...، پیش خودم میگم وقتی سرما خوردگیمون خوب شد، بریم واکسن بزنیم.

سرما خوردگی و ماجراهاش چند هفته گرفتارمون میکنه. وقتی که بالاخره سرما خوردگی از خونمون میره، هوا از مرحله ی گرم و سرد شدن و سرماخوردن دیگه گذشته و کاملا سرد شده. ویروس ها هم رفتن توی کُپ. میگم حالا که خوب شدیم. شاید دیگه مریض نشیم.

هنوز تا آخر زمستون، یکی دوبار دیگه سرما می خوریم. که اونموقع فصل واکسن اصلا گذشته و بخواهی هم برات واکسن نمیزنن.

بعد هم که دیگه بهار میاد، کمبزه با خیار میاد و سوز و سرما یادمون میره. و باز روز از نو، روزی از نو.

پرواز

2011-11-10T14:02:00.003-05:00

جوجه ام بزرگ شده. بر سر بام میچرخد و به هر طرف سر میکشد تا پر پرواز بگشاید. در محیط امن، خوب می پرد و دوباره فرود میاید. بر سر بام که میرود اما دلم می لرزد که به کدام سو برود و چقدر بالا بپرد و نکند که دور برود و نتواند برگردد. نکند سوی اشتباه را بگزیند. و اینهمه راه و اینهمه فضا و انتخاب که تو نمی شناسی و نرفته ایش در اینجا. بیشتر دور و بری هایت هم نرفته اند. گوش میدهم به حرفهایش وقتی از راه های مختلف می گوید و میشنوم صدای قلب کوچکش را که دل دل میکند بین راه ها. نا امید می شود و امیدوار. هر روز تصویر میسازد از پروازش و مقصدی می یابد و روز بعد فکر دیگری دارد. کاش راهی را می خواست که من رفته بودم. راحت تر بود برایم حتی اگر تنها می رفت. دنبال راه های نو ست.هر چند که فکرهایش را قبول دارم نمی توانم بپذیرم که با خودش ریسک کند. نمی خواهم که بال پروازش را ببندم. می خواهم که پرواز کند. نمی خواهم کبوتر پشت بام بماند. می خواهم که پرنده ی دور پرواز باشد. اما چه سخت است پر دادنش. راستی چطور پرنده ی مادر اول بار جوجه اش را از آشیانه ی بالای درخت رها میکند؟

باستان شناس

2011-11-08T09:18:00.000-05:00

تلویزیون برنامه ای در مورد باستان شناسی نشون میداد و موشی محو تماشا بود. یکهو مثل اینکه برق گرفته باشدش دوید پیش من و با هیجان گفت " مامان، مامان، بابای تو که لانگ لانگ تایم اِگو*، دِد* شده الان کجاست؟" حدس زدم که مربوط به همان برنامه ی باستان شناسیه که میگه لانگ لانگ تایم اِگو. برای همین نگفتم توی آسمونها. پرسیدم "چطور؟" گفت " ببین اون الان یکجایی توی خاکه. دیگه مثل ما نیست که. اسکلتِن* شده." گفتم "آفرین. درسته" گفت "حالا تو باید بری پیداش کنی و بون* هاش رو از توی خاک در بیاری" پرسیدم "برای چی؟" گفت" خوب باید بیاری بذاریش توی میوزیِم* دیگه."

long long time ago *
dead *
skeleton *
bone *
museum *

مثلا نوشتم

2011-11-07T11:18:00.002-05:00

یک ایده ی خب همین یک ساعت پیش پیدا کرده بودم و باهاش حال میکردم. گوشه ی ذهنم داشتم می پروروندمش که بنویسم. اصلا عزمم جزم بود که امروز دیگه طلسم وبلاگ روبشکنم و چیزی، هر چیزی، بنویسم.

یک تکه کار تمام شدم و گفتم سری به وبلاگ می زنم. خیلی ها پست جدید دارند. به خودم میگم فقط دو تا پست جدید می خونم. وبلاگ شادی و بانو رو باز میکنم. شادی کوتاه نوشته از مادری که دختر سه ساله اش دارد می میرد. من هی می خوانم و میخواهم دق کنم از تصور اون مادر و اون بچه. مادری که دست دخترک رو میگیره و میگه پیشت میمونم تا راحت بری. او هم به راحتی میره. نفسم بریده. ای خدا! آخه چرا باید بچه ی سه ساله سرطان بگیره. لعنت به این زندگی بیرحم. پر شدم از حال بد.

ماجرا

2011-10-23T11:28:00.001-04:00

زندگی همین است. ماجراها همیشه از راه می رسند. کاریش نمیشه کرد. بعضی ها یکهویی مثل آوار می ریزند سرت و باید جمعش کنی. بعضی ها میان و میشینن یک جایی این دور و ورها. بعد بستگی داره به تو که کی بری سراغش و چه کارهایی بکنی و کی جمعش کنی. شاید همون اول جمعش کنی، شاید ولش کنی تا بگذاری بزرگ و بزرگتر بشه تا بترکه، شاید هم یکجایی بین این دو تا.

ماجرایی از راه رسیده بود و کناری نشسته بود. دیده بودمش و در فکرش بودم ولی دست بکار نشدم. دیروز دملش ترکید. درمانش را شروع کردم.

امروز تنم خسته بود از انفجار ولی قلبم سبک بود. دراز کشیده بودم و فکر میکردم. دیدم که دیروز اشتباه کردم والا می توانستم جلوی انفجار را بگیرم. دیدم که قبل تر ها هم در این رابطه اشتباه هایی کرده بودم و میشد که اصلا ماجرا درست نشود. همه ی اشتباه هایم را دیدم ولی از همه مهمتر این بود که هیچ مشکلی نداشتم با خودم و این اشتباه ها. مهربان و ممنون بودم از خودم برای تشخیصشان. نه، دیگر صدای وزوزِ سرزنش در گوشم نبود. من آدمم خوب، اشتباه می کنم. بزرگتر شده ام. یکی دو درس جدید هم گرفته بودم، نظریه اش را فقط. ولی تا تمرینش نکنی چه فایده. همین ماجرا فرصتی شد برای تمرینش. تازه، برگشتم به قبل و با فرمول هایی که جدید یاد گرفته بودم، دوباره حلش کردم. دیدم که صورت و مخرج را همان اول چه خوب میشد با هم ساده کرد. خلاصه که این مدرسه ی زندگی، خوب مدرسه ایست. سخت میگیرد ها ولی خوب شیرفهمت میکند.

خسته بودم. درد کشیده بودم. ولی راضی بودم. زندگی همین است. ماجراها همیشه از راه می رسند.

Peace in mind?

2011-10-17T09:59:00.000-04:00

دو خطِ زیر را در گفتگویی از ماتیو فری* شنیدم. باید با طلا بنویسندش. دست روی یکی از گرفتاری های مهم من گذاشته. شاید مالِ شما هم باشه.

A friend of mine tells me "Matthew, all I want is peace of mind." And I tell him"There is no peace in your mind, my friend! Peace is pervasive, peace is everywhere. It is always available. What peace of mind really is, is "No Mind". When the mind is not bugging you, then you have peace."

پ ن: مطلب Unblock the flow هم از ماتیو فری بود.

Matthew Ferry *

* دکتر نچراپت

2011-10-13T10:35:00.004-04:00

به دکتر نچوراپت گفتم که خوابم خوب نیست. نه اینکه خوابم نمی بره ولی در هر خوابم حداقل یک کابوس هست که صبح یادم بیاد. گفتم که اصلا نمی دونم آخرین باری روکه رویای مطبوع دیده باشم، از اونها که دلت نمیخواد ازش بیدار بشی. پرسید نوشتن رو دوست داری؟ گفتم که همیشه دوست داشته ام. گفت که هرشب قبل از خواب کاغذی بردار و در مورد فردات بنویس. پنج تا کاری رو که میخواهی بکنی رو بنویس. اگر نگرانی هم در باره فردا داشتی بنویس. اگر موفقیت و رضایتی هم از امروز داشتی بنویس.

اونجا من یک ساعت گفتم از دردهای مختلفی که دارم. دردهایی که هر روزه باهام هستند. وقتی که با کمک اونها سعی می کردم سر درد، خستگی و بقیه بدحالی های مزمنم را توضیح بدم، خودم متوجه شدم که بدحالی ها همیشه هستند. فقط بستگی به شرایط روحی من، گاهی عرض اندام میکنن و گاهی نمی تونن. دکتر خانواده میگه همشون طبیعی هستند و بخاطر استرس و مشغله و کار زیاده. دروغ هم نمیگه. دکتر نچراپت ولی خوب بهم گوش میکرد. همه ی جزییات براش مهم بود. می پرسید دیگه چی ها هست. چی هست که اذیتت میکنه. دکترنچراپت وقتی بهم نگاه میکرد انگار روحم رو هم میدید. برای دکتر خانواده من یک اسکلت با گوشت و ماهیچه هستم که حرف هم میزنم. اگر کت اسکن چیزی نشون نداد، پس سردردت دیگه مهم نیست. دکتر نچراپت گفت که سردرد مهمه چون تو مهمی و سر درد انرژیت را میگیره. در راه برگشت، شوکه شده بودم و کُپ کرده بودم از شنیدن حرفهای خودم. عادت ندارم به دردهام فکر کنم چه برسه که همش رو یکجا بریزم بیرون. دکتر نچراپت گفت که زمان می بره ولی اگه خودم همکاری کنم، با درصد اطمینان بالایی اونها میتونن کمک کنن. دکترنچراپت رو دوست داشتم.

به خونه که برمیگشتم، از شنیدن دردها، دردم گرفته بود. سرم درد میکرد. در خونه کسی حوصله نداشت به قصه ی من و دکتر نچراپت گوش کنه. مادر و بابایی میخواستن بدونن که اینها که پیششون رفتم کی هستن و چکاره اند. قیمت کارشون چقدره و بالاخره به من چی گفتن. موشی، بهانه میگرفت چون می خواست با کسی بازی کنه. هرچی بهش میگفتیم میگفت نمیخوام و آه و ناله سر میداد. بابایی فکرش مشغول کارِ مهمی بود و میخواست زودتر برنامه ریزی کنه که بره بیرون و انجامش بده. روشی باید دیشب کفش اسکی روی یخ رو میخرید چون فردا کلاسش شروع میشد. ساعت هفت ونیم بود، موشی باید نیم ساعت بعد میخوابید و به هیچ صراطی هم مستقیم نمیشد. فقط میگفت که میخواد بره به حموم و بازی کنه که امکانش نبود. فروشگاه ها نُه میبستند. وقتی برای سردرد و افتادن نبود. فهمیدم که موشی به بازی احتیاج داره. بابا و روشی کارشون با هم راه میافتاد. اونها روانه ی خرید و بیرون شدن. من و موشی، گربه شدیم و نیم ساعتی گربه بازی کردیم. موشی، خوش اخلاق شد دوباره. با خوشحالی و راحتی بازی رو تموم کردیم و نشست سر کاری که برای مدرسه باید انجام میداد. کارش رو هم قشنگ و خوب تمام کرد. نیم ساعتی هم اون طول کشید. و رفتیم برای خواب. بابایی و روشی برگشتند. خرید و کارشون انجام شده بود. همه چیز خوب بود. همه خوشحال بودند. منهم همینطور. روز تمام شد. منهم تمام شدم.

Naturopathic Doctors *

Unblock the flow!*

2011-09-26T13:41:00.002-04:00

تو خونه، سرما خوردگی از نوع سر و کله و فین فین داریم. من و موشی دیروز حال مون از همه سنگین تر بود. مشغول مراسم خوابیدن/خواباندن موشی بودم. مریض بود و خسته و خوابالود ولی خوابش نمی برد. کمی آروم می گرفت ولی باز می غلتید با بلند میشد و می گفت که خوابش نمی بره. می دونستم خوابش میاد. هر کار و شگردی که بلد بودم به کار بردم ولی کار نکرده بود. داشت صبرم تموم میشد و کلافه میشدم. ازون حالت ها که میخوای کله ی خودت و بچه رو بکنی که بچه جون چته؟ چرا نمی خوابی.

درست به موقع یاد مطلبی افتادم که اخیرا خونده بودم*. در مورد اینکه یکی از منابع مهم انرژی های منفی در زندگی ما، مقاومت در برابر جریان زندگیه و تمرکز روی اینکه چرا چیزی در زندگی ما نیست یا چرا هست. فکر کردم که تمام بدحالی منهم در اون لحظه، همون حالِ بدی که میخواستم کله ی خودم و موشی رو بکنم، برای این بود که تمام تمرکزم روی این بود که چرا موشی نمی خوابه. نمی تونستم قبول کنم که خوابش نمیاد. هرقدرهم که بیشتر روی اونچه که نمی خواهی، فکرت رو متمرکز کنی، بودنش محکم تر، کار سخت تر و حلقه ی منفی قوی تر میشه. راه رهایی اینه که کاملا بپذیری اون لحظه و اون موقعیت رو و هیچ مقاومتی در برابرش نداشته باشی.

از جام پا شدم و به بهانه ی دستشویی از اتاقش بیرون رفتم. چند نفس عمیق کشیدم. فکر و حالم رو سبک سنگین کردم. خوابش نمیاد، یا نمی خواد بخوابه. همینه که هست. هنوز همون دخترکیه که جونم رو براش میدم. چیزی نمیشه نیم ساعت دیرتر بخوابه. حتی یک ساعت. خودم رو با موقعیت، دوباره پیدا و تعریف کردم. برگشتم. در تخت نشسته بود. گفت خوابم نمیاد. گفتم باشه عزیزم. کنارش به راحتی دراز کشیدم. بدون هیچ عجله ای که بخوابه. با هم حرف زدیم از عصری که رفته بودیم پارک. در کمتر از پنج دقیقه، بوس دیگری گرفت، چشمهای قشنگش رو بست و خوابید.

* unblock the flowعنوان مطلبی ست که خوانده بودم

Be positive!

2011-09-19T10:05:00.003-04:00

در جلسه ی آشنایی با معلم و برنامه های کلاس روشی، معلم برای پدر و مادرها می گفت که "...همه ی تست ها و امتحانها همون روز تصحیح میشه و فرداش بچه ها نمره اش رو میگیرن. امکان نداره که دانش آموزی ندونه نمره ی امتحانش چیه یا برگه تصحیح شده ی امتحانش رو ندیده باشه. اگر فردای روز امتحان، از بچه تون نمره اش رو پرسیدین و در جواب گفت که نمیدونم" و مکث کرد. من و شاید خیلی های دیگه منتظر بودیم تا بگه " مطمین باشین که داره دروغ میگه" یا جمله ی بهترش "حتما راستش رو به شما نمیگه" یا روانشناسانه تر"شاید از نمره اش ناراحته و خجالت میکشه یا می ترسه به شما بگه." ولی معلم اینطور ادامه داد "یک بارِ دیگر هم بپرسین"

من خوبم

2011-09-15T12:33:00.002-04:00

دو روز گدشته در شرکت سمیناری بود تعدادی از مشتریان آمده بودند. فرصتی بود برای آشنایی از نزدیک با آدمهایی که برامون اسم و ایمیل و صدای تلفنی بودند. برای اونها هم همینطور. مدیر پشتیبانی صدام کرد و گفت یکی هست که می خواد تو رو ببینه. گفته که میخواد با اون خانومی که سیسکو اینتگریشن* رو انجام داد، صحبت کنه. با هم رفتیم پیشش. دیوید، مدیر نرم افزارِ یکی از شرکت های امریکایی بود. مدیر پشتیبانی منو معرفی کرد و گفت اینهم سیسکو جینیِس* ماست. یکی دیگه که اونجا نشسته بود، با هیجان پا شد و ازم پرسید: درسته؟ تو سیسکو جینیِس هستی؟ من مکثی کردم، سری تکون دادم، اِم اِمی کردم و گفتم "نات دِ جینیِس* ، ولی اگر سوالی در مورد سیسکو اینتگریشن داشتین از من بپرسین. اونهم سوالش رو کرد و راضی رفت. دیگه وقت نبود با دیوید صحبت کنم و جلسه داشت شروع میشد. ایمیل و تلفن و اینها رو گرفت و گفت بعدا باهات تماس میگیرم.

آخر جلسه، دوباره با دیوید روبرو شدم. ایستادیم به حرف زدم. سوالاتی رو که داشت، کرد و جوابهاش رو گرفت. آخر حرفمون گفت" یادت باشه، دفعه بعد اگر کسی ازت پرسید -تو سیسکوجینیِس هستی؟ جوابش هست-بله- نه اِم اِم"

به حرف دیوید خیلی فکر کردم. از خودم پرسیدم که چرا مکث میکنم وقتی ازم تعریف میکنن، چرا هول میشم. چرا به راحتی نمی پذیرمش و تاییدش نمیکنم. چرا نمیتونم خوبی ها و توانایی های خودم رو باور کنم و با سینه ی جلو داده تحویلش بگیرم. برگشتم به گذشته ام. به نگاه مادرم که همیشه در حال تصحیح من بود. پدرم هم همینطور. هردوشون. همیشه اشکالاتم رو میدیدند و تذکر میدادند. همیشه ی خدا هم اشکالی داشتم یا خودم یا دوستم یا لباسم، همیشه مادرم باید حرفی میزد، دستی میبرد، دخالتی میکرد تا کار درست شود.. هنوز هم همین نگاه را دارد. از آن طرف، دایما یادآوری میکرد که تو بهترین و باهوش ترین و زرنگ ترین و ده ها، ترین دیگر هستی و چرا هیچکدام این ترین ها در درونم رسوخ نکرد ولی اون اشکال داشتن، چنین عمیق در ذهنم نشسته. ایکاش به من یاد میداد که من نه بهترینم و نه بدترین. من همانی هستم که هستم و همان خوب است و یکتاست.

اشکالی ندارد که یاد نداد پریسا. خودت یاد بگیر. خودم یاد میگیرم. تمرین میکنم. چقدر چیز هست که باید یاد بگیرم. همین دیوید می شود معلمم. به دخترانم هم یاد میدهم. بخاطر میسپارم که باید به بودن دخترانم احترام بگذارم، موی صاف و موی فرفری شان، چاقی یا لاغریشان، نمره ی بالا و پایین شان، علوم دوست داشتن یا نداشتنشان. دایم ایراد بجا و بیجا نگیرم. در مورد هر کارشان حرفی نزنم. تا لازم نیست دخالت نکنم و وارد حریمشان نشوم. باید باور کنم که آنها تصویری نیستند که من خلق میکنم. عروسکی نیستند که من درست کرده باشم. آنها موجودی هستند، آفریده ی آفریدگاری بسیار بهتر از من. اگر آن عروسک یا آن تصویر بوده باشی، سخته که چنین مادری کنی. ولی من خواهم کرد.

من خوبم. من خیلی خوبم. من سیسکو جینیِسِ شرکت هستم. ممنونم دیوید.

Cisco integration *

Cisco genius *

Not the genius *

پ ن: وقتی تمام شد یاد نوشته ای از شادی افتادم. amazed by myself . خیلی شبیه بود. گاهی تجربه ی آدمها خیلی شبیه میشه.

خانه

2011-09-07T10:18:00.002-04:00

دیر وقتِ شب، از سفری زمینی به امریکا بر می گشتیم. در مرز کانادا، در جایی شبیه بر و بیابون اتوبوس ایستاد. پاسپورت ها در دستمان بود. خانوم افسر کانادایی سوار اتوبوس شد. ساده و قشنگ، با رویی گشاده. پاسپورت ها را نگاه کرد. برگه ی ویزای آنهایی را که ویزای امریکا داشتند گرفت. چمدان ها را نگاه نکرد و از اتوبوس پیاده شد. به همین سادگی.

اتوبوس راه افتاد. دلم نیامد که نگویم چه حس خوبی داشتم از زندگی در کشوری که در مرزش به تو خوش آمد می گوید. در جایی که با اضطراب قدم درش نمی گذارم. جایی که در آن از کسی نمی ترسم. هنوز سفرمان به ایران آنقدر نزدیک هست که سنگینی نگاه افسر فرودگاه و دل دل های خودم را دقیق به یاد داشته باشم و لحن صدا و طرز نگاهش را وقتی پرسید، بچه ها فارسی بلدند صحبت کنند؟ و پاسخ قورت داده ی من که به شما چه ربطی دارد.

به ستاره های روشن و تاریکی شب نگاه کردم و خوشحال بودم از خانه ای که برای زندگیمان گزیدیم. به بابایی هم گفتم و از خودم و خودش برای استقامت در ساختن این خانه قدردانی کردم. ارزشش را داشت. باز به تاریکی شب نگاه کردم. حس به خانه برگشتن حس خوبیست. خوشحال بودم. از آن خوشحالی ها که تهش غمی هست. از آنها که اشک همیشه مهمانش هست.

رود*‏

2011-09-02T17:54:00.001-04:00

در رُفت و روب فایل های روی کامپیوتر، این نوشته رو بین پابلیش نشده ها و تموم نشده ها، پیدا کردم. مربوط به سالِ گذشته ی مدرسه است. فکر کردم که در آستانه ی سال جدید، خوبه که پُستش کنم. امیدوارم که سال تحصیلی خوبی در انتظار همه ی بچه ها باشه، دخترکانم هم همینطور.

*********************

روشی: مامان، اون روز که زودتر از مدرسه برگشتم، بعد از رفتنِ من، تام، ساسپنشن* گرفته بود.

من: اِ ! از کجا فهمیدی؟

روشی: هلن گفت.

من: چرا؟ چکار کرده بود؟

روشی: نمیدونم، من که اون موقع مدرسه نبودم.

من: خوب از هلن که بهت گفت، نپرسیدی؟

روشی: نه مامان، رود* بود اگر می پرسیدم. به من ربطی نداشت.

من: پس چطور هلن به تو گفت؟

روشی: هلن هم نباید به من می گفت. هلن، کارهای رود میکنه.

من: حالا تو به من گفتی، رود نیست؟

روشی خندید: این فرق میکنه . آخه تو می خواهی همه ی چیزهای مدرسه رو بدونی.

پ ن: من رود نیستم ها! تام، اسم واقعیِ کسی که ساسپند شده بود نیست.

نوعی تنبیه در مدرسه است که شاگرد، برای مدتی اجازه نداره بره سر کلاسSuspension *

زشت، بی ادب Rude *

سِلف کُنترل

2011-08-31T17:29:00.000-04:00

می خواهیم بریم پارک.

روشی: مامان، یکی از لباس هایی که برای مدرسه خریدم بپوشم؟

چیزی نمیگم.

روشی: نه. نمی پوشم. اینا مال مدرسه اند.

چیزی نمیگم.

روشی: اگر یک بلوز بپوشم چیزی میشه؟

من: اگر مدرسه هم بپوشیش، چیزی نمیشه.

روشی: پس تو میگی یکی از بلوزهام رو الان بپوشم.

من: آره بپوش.

روشی: مامان! تو نباید بگی بپوش. تو باید بگی -نه نمیشه بپوشی- تا سِلف کُنترل* من قوی بشه.

من با قیافه ی مثلا عصبانی و صدای بلند: نه! نمیشه بپوشی!

روشی می خنده و میگه: فقط نایسلی* بگو نه.

پ ن: این چیزی نگفتن بعضی وقتها انتخاب خوبیه. خیلی گشاینده ی کاره، خصوصا در ابتدای گفتگوها. نمیدونم چرا آدم فکر میکنه همیشه باید یک چیزی بگه.

Self control *

Nicely*

خرید

2011-08-29T10:08:00.004-04:00

از صبح با روشی زده بودیم بیرون. موشی هنوز خواب بود که رفتیم. بسکتبال، بعدش قهوه و دوناتی خوردیم و راه افتادیم به خرید لباس برای مدرسه اش. نگرانی برای موشی نداشتم. با هم خوش بودیم و از بودنمان کیف می کردیم. اندازه هاش دیگه به زنانه ی سایز کوچیک می خوره و از این موضوع خیلی هیجانزده است. وقتی فروشنده ی کفش، سایزش رو اندازه گرفت و گفت چهار و نیم شده. ذوق کرد. ولی وقتی گفت چهار و نیم بچه ها اندازه پنج و نیم بزرگساله، می خواست جیغ بکشه از خوشحالی. در هر مغازه که می رفتیم، کلی لباس برمی داشت که پرو کنه. من نه مقاومتی داشتم و نه مخالفتی. می دانستم که بیشتر اونها که برداشته اندازه اش نیست ولی حرفی نمی زدم. بعد از یکی دو مغازه گفت که اصلا تو نگاه نکن من چی برمیدارم. در اتاق پرو ببین. گفتم باشه. او برای خودش می چرخید و منهم برای خودم وقت می گذراندم تا موقع پرو بشه. از دور نگاهش میکردم و خوشحال بودم که در زمان سر زدنِ زنانگیش، رگ و ریشه های این نیرو را در خودم یافته ام و سر شاخه های جوان دخترک را خشک نمی کنم. برای خریدش بودجه ای مشخص شده بود ولی پرسید که اگر میشه بیشتر از بودجه خرید کنیم و بعد در خونه انتخاب کنیم. گفتم خوب. می دانستم که بهرحال کمی از بودجه بیشتر خواهد شد. می دانستم که مورد قبول بابایی هم خواهد بود. او بیشتر از من از مرز های قراردادی برای بچه ها می گذرد. او جور دیگری عاشقشان است و همه چیز را برایشان می خواهد.

با هم به اتاق پرو می رفتیم. بگذریم که در بیشتر مواقع تعداد لباسهای دستمان از حد مجاز بیشتر بود و باید تعدادی را می گذاشتیم تا در سری بعد امتحان کنیم. من چشم هایم را می بستم و او می پوشید و وقتی که ژستی هم جلوی آینه گرفته بود، صدایم میکرد. بیشتر آنها را که خوب نبود خودش تشخیص میداد. شاید همینکه من موقع برداشتن لباس بهش نگفتم که این به درد نمیخوره باعث شده که خودش به جوانبش فکر کنه. بیشتر رنگهایی که انتخاب میکرد، خوب بود و طرح ها مناسب. در چند مورد من گفتم که به درد نمی خوره و او به راحتی قبول کرد. یکی دو تا را خودش گفت که بابا خوشش نمیاد و به راحتی کنار گذاشت. قبلا اینطور نبود یا بود و من نمی فهمیدم، نمیدانم. هر چه بود، لحظه ها مطلوب بود و سرشار از هماهنگی فکرهایمان. چندین بار گفت که از خرید و بودن با من خوشحال است. منهم بودم و گفتم.

در یکی از اتاق های پرو چشم بسته نشسته بودم. بسته نگه داشتن چشم گاهی زیاد طول می کشید و وسوسه ی باز کردن زیاد. برای همین خودم را با چشم بسته سپرده بودم به موسیقی شادی که در مغازه پخش میشد و به آرامی سرم را حرکت می دادم. روشی هم زمزمه ای میکرد و لباسش را می پوشید. گفتم "میدونی روشی، بعضی وقتها، مثل الان، خیلی احساس خوشبحتی می کنم. ازخانواده ام و همه ی چیزهایی که دارم خیلی خوشحالم و فکر میکنم از من کسی خوشبخت تر در دنیا نیست." گفت " میدونم مامانی. منهم بعضی وقتها همینطورم." بعد گفت "اما بعضی وقتها هم برعکسش رو فکر میکنم." گفتم "منهم همینطور. بعضی وقتها فکر میکنم که بدبخت ترین آدم روی زمینم." بعد هر دو خندندیم به خوشبخت ترین و بدبخت ترین بودنهایمان. به شادی های معمولی و ناراحتی هایمان.

دوست دارم که بداند و در هر فرصتی، می گویم تا هر دو یادمان باشد که منهم مثل او در این دنیا در جستجویم. در جستجوی خوشبختی و شادی. در جستجوی جواب ها و راه حل ها. در پی بهتر شدن و در آزمون و خطا. شاید برای همین است که در خرید لباس پاییز، از خرید لباس تابستان بیشتر بهمان خوش میگذرد. من کمتر حرف میزنم و حرص نمی خورم و انرژی هایمان در یک جهت جاری می شود. برای همین است که او لباسهای بهتری انتخاب میکند.

هورسی

2011-08-22T09:59:00.000-04:00

آخر شب بود و انرژیم صفر. موشی یکی از بازی های روشی رو که بازی سختیه آورده بود و اصرار داشت بازی کنه. روشی حال و حوصله نداشت و میخواست پیانو بزنه. هر چی اینور و اونور کردم تا موشی از خر شیطون بیاد پایین و به یک بازی آسونتر یا دیدن یک کارتون رضایت بده، فایده نداشت. یا به من آویزون میشد یا به روشی و التماس که بیایین بازی کنیم. بهش گفتم بیا اسب بازی کنیم. اسب بازی یعنی من اسب میشم و موشی سوارم میشه و دور اتاق میگردیم، بهم غذا میده، میخوابوندم، بیدارم میکنه و کمربند رو میاره میبنده دور گردنم و بجای افسار میگیره دستش و از این کارها. خداییش منهم دیگه اینقدر در این بازی متبحر شدم که خودم هم گاهی باورم میشه اسبم و شیهه های خیلی خوبی میکشم. موشی با خوشحالی سوار من شد و بازی رو شروع کردیم. روشی هم رفت سراغ پیانوش. کمی بعد اومد و گقت مامان ممنون که کمک کردی تا من کار خودم رو بکنم. حالا من چه کمکی می تونم بهت بکنم. گفتم هیچی عزیزم. من خوبم، به کارت برس. پرسید جاییت درد میکنه؟ گفتم مثل معمول گردنم. کمی فکر کرد و بعد موشی رو صدا کرد و گفت بیا من یک سیکرِت* راجع به اسبها میدونم که بهت میخوام بگم. موشی هم با خوشحالی رفت. یواش حرف میزدن ولی من صداشون رو میشنیدم. بهش گفت برای اینکه هورسی ات* خوشحال بشه، باید ازش چند وقت یکبار ازش بپرسی که، هورسی، خسته ای؟ اگر گفت آره، اینجوری شونه هاو گردنش رو ماساژ بدی. بعد هم ماساژ شونه رو نشونش داد. موشی هم خوشحال و خندون برگشت. نیم دور زدیم و گفت هورسی، خسته ای؟ منهم با زبانِ اسبها گفتم آره. با اون دستهای کوچولوش، خوب ماساژِ جانانه ای داد. دوباره دوری زدیم و دوباره ماساژ. منهم با شوق گرفتن ماساژ بهتر سواری میدادم. خلاصه حالی کردم با ماساژهای اسبی که گرفتم. بعله، اسبها رو وقتی خسته هستند باید ماساژ داد.

* secret

* horsey همون اسب وقتی خودمونی صداش میکنن.

جیرجیرک ها

2011-08-19T09:34:00.010-04:00

خانه خاموش شده بود و در تخت دراز کشیده بودیم. یکی دو تکه از حرف و کارهای بچه ها رو برای بابایی گفتم و ساکت شدیم تا بخوابیم. صدای جیرجیرک ها می آمد. شلوغی کرده بودند. فکر کردم که چی میگن اینها به هم. چقدر پر حرفند. بعد فکر کردم که تازگیها من خیلی صدای جیر جیرک ها را می شنوم. گوش من تیزتر شده یا صدای آنها بلندتر. فکر هایم را بلند بلند به بابایی هم گفتم. (دوست دارم همه ی فکرهایم را برایش بگویم. بعضی وقت ها میشود و خیلی وقتها نمی شود. یا من نمی توانم بگویم یا او نمی تواند بشنود.) گفت چون امسال پنجره را بیشتر باز می گذاریم. بیشتر دوست داشتم که دلیلش تیزتر شدن گوش های من باشد. میدانم که گوش هایم دقیق نیستند و خوشم میامد از اینکه فکر کنم بهتر شده اند. فکر کردم این یک خوشبختیِ ساده است که وقتی شب، پنجره ی خانه ات را باز کنی، صدای جیرجیرک بیاید. همه ی شبهایی که در ایران خوابیدیم، درخانه های مختلف، از پنجره فقط صدای ماشین و موتور میامد. اینها را هم به بابایی گفتم. او دیگر خوابید و من ذهنم را سپردم به جیرجیرک ها تا پر شود از صدایشان. نفسم بتدریج با بالا و پایینِ صدایشان هماهنگ شد. نمی دانستم که صدایشان، ریتم هم دارد. لابد حرفشان تمام شده بود و داشتند آواز می خواندند. خوش بودم و آرامشی داشتم با نفس هایم که همراه صدایشان بالا و پایین می رفت. ماشینی رد شد. پس اینجا هم ماشین ها از روی صدای جیرجیرک ها رد میشوند. صدای ماشین کوتاه بود و تمام شد. آنها هنوز می گفتند و می خواندند و من می شنیدم. فکر کردم ماشین ها نمی توانند جیرجیرک ها را خاموش کنند. آنها کاری به ماشین ها ندارند. منم که باید بهتر گوش کنم تا صدایشان را بشنوم. منم که باید بدانم گوشم را به چه صدایی بسپارم. شب بخیر جیرجیرک های پرسر و صدا!

پرونده ی ناتمام

2011-08-17T13:02:00.003-04:00

آدم ها رو کلا دوست دارم. برای دوست داشتنم هم دلیل خاصی لازم ندارم. از بودن در جمع خوشحالم. از نزدیک شدن به افراد جدید، دوستان جدید، همیشه استقبال می کنم. آدمیزاد دوپا، بنظرم موجودی جالب و دوست داشتنی میاد.

در طول زندگیم کم پیش اومده که رابطه ای رو خراب کنم. اگر هم شده، درستش کرده ام. با پذیرش اشتباه خودم و گذشتن از اشتباه دیگران و کمی استفاده از قانون من خوبم، تو خوبی، مسایل انسانی حل شدنی ست. رابطه های شکست خورده ام اونقدر کم هستند که مثل نقاط سیاه رو ذهنم میشینند.

وقتی تازه آمده بودیم، با خانواده ای ارتباط داشتیم. رابطه نزدیک بود. کسی را نداشتیم، تنهایی ما و خصوصا روشی را پر میکردند و باهاش پیش میرفتیم. ولی چیزی در اون رابطه اذیتم میکرد. مثل نقش بازی کردن بود. شاید از ناچاری یا نیاز به داشتن دوست و ارتباط انسانی. پایه ی ارتباط حتما خراب بود که یک جایی فرو ریخت بدون آنکه بخواهم. برخورد و اعتراضی از من، ناراحتشان کرد و تلاش های منهم برای ترمیم بی نتیجه ماند. رابطه مان قطع شد. دخترک به سختی پذیرفت و از آنجا که به دخترشان احساس نزدیکی میکرد، آنهم در این دنیای تنهایی، به نوعی از اضطراب جدایی مجدد دچار شده بود. بهرحال گذشت و گذشتیم. ناگفته نماند که یک جایی در ذهن من برای دوستی خراب شده، دایم عزاداری می کرد و دایم سوال وجواب، که چرا شد و چه طور میشد که نشه. خوشبحتانه این بخش روضه خوان، مدتهاست که صداش کوتاه شده و توجه من بهش خیلی کم.

چندی پیش آشنایی جدید پیدا کردم، با خصوصیاتی شدیدا شبیه نفر قبلی. در زمان کوتاهی این شباهت رو فهمیدم. شباهتها زیاد بود، حس های منهم مشابه. خوشبختانه زود احتیاط کردم و در قالب رابطه ی غلط تکراری نرفتم. به خودم می گفتم که این تصادفی نیست. دوباره در ارتباط با آدمی مشابه، قرارگرفتم تا رشد خودم را بسنجم. این یکی به خوبی پیش رفت و رابطه ای شد که باید میشد، در همان حدی که برایم خوب بود و برایش خوب بود و دوستی و آشنایی در حد مناسب تنظیم شد که هر دو ازش نیرو بگیریم. از خودم راضی بودم که در امتحان قبول شدم. اما داستان ادامه داشت. وقتی پرونده ای را نمی بندی و فکرت هنوز باهاش ارتباط داره، روزی دوباره باز میشه. بار دیگه راه های زندگیم با دوستیِ تمام شده، تلاقی پیدا کرد و آدمی که رابطه ی نا تمام باهاش داشتم، دوباره در فضای زندگیم ظاهر شد و وجود پیدا کرد. از این تلاقی خوشحال نشدم. خوشایند نبود. راه بدهم به ناراحتی ازش، هست که بیاید و اذیتم کند ولی به خودم می گویم، امتحان دیگری در پیش است. باز خودت را باید محک بزنی. باز هم درسی دیگر، تجربه ای دیگر. می دانم که از پسش بر خواهم آمد. مهم نیست که در دلم چیزی وول می خورد وقتی در شرایطش قرار میگیرد، مهم این است که به خودم اطمینان دارم. به کاینات هم همینطور. فرصتیست برای بستن پرونده ی نا تمام. راحت میشوم از این پچ پچ ذهنیم، گرچه بعد از این سالها خیلی کوتاه شده است. لکه ای را پاک خواهم کرد.حتما خیر است.

وکیشن

2011-08-11T13:52:00.002-04:00

چرا وقتی از تعطیلاتی میایی که بهت خوش گذشته، بعدش بی حال و یک جورایی کسل میشی؟ بیخودی غمت میگیره. اصلا چرا خوشی های دنیا اینقدر کم عمق و نماندنی هستند. انگار حتی یک دهم اون انرژی و شادی رو که اونجا داشتی، با خودت نیاوردی. همش رفتن تو ی عکسها و تبدیل شدن به فایلهایی روی هارد دیسک ها، خاطره هایی که در موردش حرف بزنی. ولی اون سبکی و سرحالی، اون حسِ خوبِ تر و تازه، چرا مثل عطرِ خوش بویی می مونه که بعد از مدت کوتاهی بوش می ره. برای یک برنامه ی چند روزه کلی برنامه ریزی میکنی و نمی فمی چطور شروع شد و تموم شد. بعد هم برمیگردی به روال عادی زندگی که برای نبودنِ تو نایستاده. برات کلی کار انباشته کرده که وقتی برگشتی، فوری دست بکار بشی.

دیروز وقتی می خواستیم برگردیم و با دوستانمون خداحافظی کردیم، موشی گفت که می خواد طولانی تر باهاشون باشه. میخواد بازهم توی َوکِیشِن* بمونه. لبهاش اومد جلو و اخم هاش رفت توی هم. توی ماشین برای اینکه از حال بد درش بیارم، راجع به وقتهایی که خیلی خوش گذشته بود حرف زدم. با همون لبهای جلو اومده به اخم گفت "آی هِیت وکیشن"* پرسیدم "نمی خواهی دوباره بریم به وکیشن؟" سرش رو به تکون داد و گفت "می خوام" و کمی بعد دوباره گفت "آی هِیت وکیشن" گفتم "از تموم شدنش بدت میاد؟" سرش رو تکون داد و گفت آره. منهم کلی حرف زدم که هر کاری و تفریحی یک وقت شروع میشه و یک وقت تموم میشه . یک چیز که تموم میشه، یکی دیگه شروع میشه. خونمون دلش برامون تنگ شده و از این حرفها. همش رو گوش کرد. آخر سر گفت "آی هِیت دیس ورلد"* .

بهمون خوش گذشت ولی. تغییر و خارج شدنِ چند روزه از روال عادی زندگی خوب بود. باز هم بریم وکیشن...

* vacation

* I hate vacation

* I hate this world

وبلاگ خوانِ دو دقیقه ای

2011-08-04T11:45:00.001-04:00

وسطِ خوندنِ مطلبی هستم که باید هر چه زودتر ادیت بشه و بفرستیم بره. فرصتِ چند دقیقه ای پیش میاد که باید برای اجرای یک برنامه صبر کنم. کیبرد زیر دستم، مانیتور جلوی چشمم، میشه سری به وبلاگم نزنم؟ صفحه اش رو باز کردم. برنامه هنوز اجرا نشده. بذار دو تا وبلاگ بخونم. از بین اونها که مشتاق ترم ببینم چطورن و چی گفتن، دوتا رو باز میکنم. همینطور که می خونم ماوس رو جابجا میکنم و وضعیت برنامه رو چک میکنم. هنوز داره لود میشه. اون دو تا رو میخونم. می خوام کامنت بذارم. دو کلمه ای هم مینویسم. باز برنامه رو چک می کنم. اجرا شده. کارم، مثل یک مامانِ جدی که دیرش شده، وایستاده و میگه "زود باش بیا، دیر شد." سعی میکنم حرفم رو توی کامنت، سریع جمع کنم. میدونم چی میخوام بگم ولی جمله اش خوب در نمیاد. منصرف میشم و کامنت رو می بندم. مامان کار، یه ابروش رو داده بالا و میگه "تا پنج میشمرم و باید اومده باشی." میگم " باشه ، باشه. بزار یک وبلاگ دیگه بخونم." تندی نگاه میکنم به لیست وبلاگ ها و یکی دیگه رو انتخاب میکنم. باز میکنم. دو خط میخونم. مطلبش طولانیتره. نه فایده نداره. صفحه رو می بندم. "اومدم، مامان کار. اومدم. عصبانی نشو. اومدم."

غُرررررررر

2011-07-30T16:32:00.005-04:00

اگه بتونم، یک فیلتر بگذارم روی غُرغُر های دور و وریهام، فیلتری که عناصر مخربِ غُر (مثل لقب گرفتن و تحقیر شدن و متهم شدن) رو حذف کنه، ازش می دونی چی در میاد، یک آبِ زلال که توش یا ایده است، یا پیشنهاد یا یادآوری یا درخواست.

اگه بتونم ایده، پیشنهاد، یادآوری یا درخواستم رو مثل آب زلال بریزم توی لیوان و بدم دست طرفم، بدون اینکه با عناصر مخرب مثل (لقب گذاشتن، تحقیر کردن، متهم کردن) همش بزنم، اگه لبخند و مهربانی رو هم مثل شهد بهش اضافه کنم، شنونده مثل یک شربت شیرین می خوره و جذبش میکنه.

اگه بتونی، اگه بتونم، زندگی طور دیگه ای میشه.

بُکُش ولی آزادم بگذار*‏

2011-07-28T10:07:00.003-04:00

روشی: مامان میدونی امروز در کلاس چی به ما یاد دادن؟ کلاس امروزمون راجع به کمک به آدمی بود که داره خفه میشه. به ما یاد دادن که اگر کسی داشت خفه میشد، سریع برین جلو و بهش بگین که شما کمک های اولیه بلدین و میتونین بهش کمک کنین. بعد بپرسین که آیا اجازه میده بهش کمک کنین. اگر با تکون دادن سر، یا هر طورِ دیگه نشون داد که موافقه، کارتون رو انجام بدین. اگر گفت نه، نزدیکش بشینین ولی بهش دست نزنین. صبر کنین تا بیهوش بشه. بعد سریع برین و کارهایی رو که باید انجام بدین.

من با دهن باز و چشم گشاد نگاه میکنم.

روشی: اون تکه که باید بهش نگاه کنی تا بیهوش بشه، خیلی سخته.

من: خوب نگاه نکن.

روشی: نمیشه باید نگاهش کنیم که تا بیهوش شد، بریم سراغش. هر یک ثانیه هم مهمه.

‏* بر وزنِ: بُکُش و خوشگلم کن

تردست

2011-07-27T10:03:00.002-04:00

کارهایم خیلی زیاد شده بود و رشته از دستم در رفته. با نوشتن روزمره ی کارها و جزییاتشان، کنترل اوضاع بدستم آمد. کارها پیش میروند. گاهی خوب، گاهی بد. اینش مهم نیست. مهم اینه که پیش رفتنش، هر طور که هست تحت کنترلت باشد. بدونی کجایی. یعنی مثلا آخر روزی که هیچ کاری اونطور که میخواستی پیش نرفت، اول به خودت بگی که "فردا هم روز دیگری است" (این رو از رییسم یاد گرفتم. آدمی که هیچوقت دنیا براش آخر نمیشه) بعد بنویسی که امروز چه کارهایی نشد و چرا نشد. چرایش خیلی مهم نیست. یک کوچولو بنویسی بسه. (این را هم از یک دوستی خیلی سال پیش یاد گرفتم) دنبال چرا رفتن آدم را متوقف میکنه. داشتم میگفتم. یک کوچولو بنویس که چرا نشد و قسمت مهمش اینه که بنویس فردا چه کاری خواهی کرد و به چی و چه جوری فکر میکنی. دیروز یکی از این روزها بود و امروز یک لیست دارم از کارهایی که دوباره میخوام بهشون نگاه کنم.

اینجوریهاست که میتونی مثل تردست های سیرک چهارتا، پنج تا و به قول دوپونت* ها "از اونم بالاتر" توپ رو فقط با دو دست بچرخونی. اونها که از دور نگاه میکنن، فکر میکنن که خیلی کارت درسته. خودت میدونی که اینطورها هم نیست. گاهی توپ ها از دستت می افتند، گاهی دستهات توان ندارن و میافتن. ولی تو باز برشون میداری، کم وزیاد و بالا و پایین شون می کنی و هرچه هست می چرخونیشون. می چرخونیشون. و فکر نمیکنی که تا کی تا کجا. فقط می چرخونی.
.

چرخِ وبلاگم هم پنچر شده بود و با اینهمه شلوغی و ماجرا و زندگی، چیزی به اینجا نرسیده بود. انگاری این توپ از دست افتاده را هم برداشتم.

* برادر های دوقلوی داستان تن تن

تنازع بقا

2011-07-13T12:14:00.000-04:00

موشی دیروز این نقاشی رو کشیده بود. روی شکل، اسم جانوران را نوشتم. اینهم توضیحات از زبان خودش:

اوکتاپوس، فیش* رو گرفته. خودش توی فیشینگ نت * کاوت* شده. هم سرِ اکتاپوس از آب بیرونه. شارک* داره ترتل* رو می خوره. اون یکی ترتل میخواد سوییم* کنه و بره بزنه به شارک که مامانشو نخوره. هزارپا داره ترتل رو له میکنه. تونا فیش* داره سی وید* میخوره.

صورتش خیلی عادیه وقتی که اینها رو تعریف میکنه. تشویقش می کنم که نقاشی رو خوب کشیده و همینطور داستان رو قشنگ تعریف کرده. پیشِ خودم میگم که واقعیتِ بیرحمِ زندگی رو چه راحت دیده و پذیرفته. ته دلم خوشحال نیست که در این سن، چنین تصویری در ذهنش کامل میشه. دوست داشتم که بیشتر از این گل و بلبل و پروانه بکشه.

چند وقتی نرسیدم بنویسم که سخت مشغولم با روزمره ی پر موضوع. به قول دوری* و با همون آهنگی که می گفت، "شنا، شنا، شنا میکنیم. شنا شنا شنا میکنیم."

* fish

* fishing net

* caught

* shark

* turtle

* swim

* tuna fish

* sea weed

* اون ماهیِ آبی رنگ توی کارتون "در جستجوی نمو"، که یک کمی خل وضع بود

قدمهای کوچکی به جلو

2011-07-05T17:23:00.002-04:00

از دندانپزشکی رفتن بدش می آید. همیشه برای رفتن بداخلاقی میکند. همیشه موقع برگشتن با من قهراست، سرش را مدلِ خودش بر میگرداند، دماغش را بالا میگیرد و دست به سینه راه می رود. جلوتر از من یا عقب تر از من و اگر به او دست بزنم، به شدت خودش را پس می کشد. میدانم که عصبانی است و من هم عصبانی میشوم. این حرکاتش عجیب اعصابم را تحریک میکند. از اینکه بیخود با من بداخلاقی میکند. از اینکه متشکر نیست از زحمتی که چندین سال است برای مرتب بودن دندانهایش میکشم. پولش به کنار، که آنهم قابل توجه است. دلایل او برای عصبانیتش و دلایل من برای عصبانیتم، معمولا در راه برگشت از دندانپزشکی، صدای من را به اعتراض بلند میکرد و عرصه را به هردومان تنگ.

کار امروزش جدی تر بود. یک سال یا شاید بیشتر بود مراجعات ما در حد چک کردن های ماهیانه ی روتینرها بود و تمیز کردن چند ماه یکبارِ دندان ها. اینبار روی دو دندان کار میکردند و باید آمپول بیحسی میخورد. وقتی دکتر و دستیارش مشغول کار بودند، دیدم که چقدر رفتارش و پذیرش موضوع بهتر شده. با خودم فکر میکردم که دخترک چقدر بزرگ شد. دهانش واقعا درد گرفته بود ولی خوب تحمل میکرد. مثل آدم بزرگ ها روی صندلی دندانپزشکی. از تکانهای پایش میفهمیدم که اذیت می شود.

کار تمام شد. وقتی از روی صندلی بلند شد و بطرفش رفتم، دیدم که داستان، تکراری بود. پس کشیدن و اخم و تخم همیشگی. من اینبار نقش دیگری بازی کردم. کاری به کارش نداشتم. گفتگو با دکتر و پرداخت پول و وقت بعدی و اینها را انجام دادم و آمدم. در پله ها گفتم "کار سختی بود. حتما خیلی خسته شدی." جوابم، سری بود که به نشانه ی ناراحتی به طرف دیگر کج شد. گفتم "اشکالی نداره. میدونم که وقتی از دندونپزشکی میاییم، تو همیشه از دستِ من عصبانی هستی."

دیگه باهاش حرفی نزدم. در راه هر دو ساکت بودیم. موشی البته حرف میزد و جوابی میگرفت ولی چیزی بین ما رد و بدل نشد. نزدیکتر به خانه گفت که بستنی نخریده ایم چون تا سه ساعت فقط باید بستنی میخورد. رفتیم و بستنی که می خواست را خریدیم. به خانه رسیدیم. گفت "مامان ممنونم برای بستنی." کمی بعد که خداحافظی کردم که به شرکت بیایم، بلند شد، بغلم کرد و گفت "ممنونم برای همه چیز"

این اولین باری بود که برای دندانپزشکی از من تشکر کرد.

دخترکم، برای آنکه یاد بگیری خشم و عصبانیتت را مدیریت کنی، باید اول بلد باشی که ابرازش کنی و بشناسیش. میدانی، منهم با تو در حال یاد گرفتنم. برای همین است که گاهی از عصبانیتت، عصبانی میشوم. من دارم یاد میگیرم که به تو فضایی را که برای ناراحت شدن میخواهی، بدهم. دارم یاد میگیرم که عصبانی شدن تو اشکالی ندارد و لازم نیست من برایش کاری فوری بکنم. فقط باید ببینمش و به تو بگویم که دیدمش. همین. باید به تو فرصت بدهم تا عصبانیت و ناراحتیت را تجربه و مدیریت کنی. باید با راحتی بپذیرمش تا تو بتوانی با آرامش تکلیفت را باهاش روشن کنی. من دارم یاد میگیرم، دخترم. رفتارِ امروزم، دلیلش بود. تو هم در حال یاد گرفتنی. دلیلش همان تشکرت بود.

می دانی که چقدر دوستت دارم؟ می دانی که بزرگ شدنت، چه پدیده ی شگرفیست و چقدر مایه ی بزرگ شدنِ من هم هست؟ این را حتما نمی دانی. نمی شود که بدانی. هیچ بچه ای نمی داند.

قصه ی یک شکست

2011-06-29T12:55:00.002-04:00

مشاوری به شرکت دعوت شده تا کاری رو برامون انجام بده. قرار بود که ما اطلاعات لازم رو بهش بدیم. اولین بار که در جلسه به موضوعی اشاره شد، نشونش کردم که خودم انجامش بدم. تا حالا در شرکت از این زاویه به نرم افزار نگاه نکرده بودیم ولی در ایران مشابهش رو انجام داده بودم. گرچه کار سختی بود، فکر میکردم ازعهده اش بر میام. به کسی هم نگفتم ولی یک روز بدون هماهنگی با رییسم، کارِ واجب رو زمین گذاشتم، با این یکی ور رفتم و سعی کردم طرحش رو دربیارم. دو سه ساعتی هم از آخر هفته رو براش وقت گذاشتم. برای دوشنبه طرحی رو ساختم و در جلسه به مشاور ارایه دادم. زیاد سر در نیاورد و استقبالی نکرد. اونی که می خواست نبود. دوباره توضیح داد که چی می خواد. همکار دیگه، جوان و کانادایی و مسلط به کلام و کلمه و تکنیک، دقیقا گرفت که طرف چی میخواد و در همون جلسه تونست تا حدی خواسته اش رو برآورده کنه و اساس طرح شکل گرفت. کار من به هیچ دردی نخورد. در پایان جلسه هم مشاور ازش تشکر کرد و گفت برای ادامه از او کمک خواهد گرفت.

دو روزی هست که گذاشتمش وسط و بهش نگاه میکنم. از حال و هواهای زیادی گذشتم. اگر همان لحظه که جلسه بیرون آمده بودیم می نوشتم، حتما میگفتم که من کودنی بیش نیستم و یا ناله میکردم از مهاجرت، که من رو دستکم دهسال از نظر کاری عقب انداخت و آنقدر بی انصاف بود که نه تنها مغزم را دهسال جوانتر نکرد، بلکه با کوهی از موضوعاتی که باید از پیش پا برمیداشتیم، خسته ترش هم کرد. در دلم و برای خودم عزاداری کردم ولی خوشبختانه در روزمره ی زندگی ام دیگر فرصتی برای عزاداری نیست. تنها توانستم در حد چند جمله ی خبری برای بابایی بگویم که چه شد و چه حس بدی دارم. او هم فقط فرصت کرد که نگاه کند. از همان نگاه هایی که خوب می شناسم و حرفهای زیادی را بدون کلام میگوید. از همانها که دلم را گرم میکند.

مثل یک زخم روی تنم، نگاهش کردم و پذیرفتمش. خاصیت درمانگری کاینات واقعا بی نظیره. اگر هماهنگ و همراه باهاش بشی، هر زخمی رو التیام میده و از زیرش، پوستی جوان و تازه سر میزنه. بتدریج پذیرفتم که این اتفاق افتاده. خودم را باید دوباره تعریف میکردم. و اعتماد به نفسم را بازسازی. جواب برای چراهایی پیدا کردم. چراهایی بود که جوابش فایده ای نداشت. از آنها که نمی توان تغییرش داد. اگر هم بهبودی باشد، خیلی به آرامی و در طول زمان خواهد بود. مثلا اینکه همکارم به زبان و فرهنگ و گفتگو تسلطی دارد که در سی سال اول زندگی اش بدست آورده و من اگر خیلی زرنگ باشم در سی سالِ دوم زندگی ام بدست خواهم آورد. یک جوابی، اما بود که به کارم خورد. محدوده ی کار بزرگ بود. من به همان بزرگی و پیچیدگی که بود، بهش نگاه کردم و از پسِ درآوردن طرحش برنیامدم. ولی او توانست، ساده نگاهش کند. پیچیدگی ها را براحتی حذف کرد و توانست هسته ی کار را در چند جعبه قرار دهد. این چیزی بود که من نتوانستم ولی میتوانم یاد بگیرم. این یکی با خواستن و توجه و تمرین، محقق میشود.

در گفتگوهایی که با خودم کردم، دیدم و اعتراف کردم که به موقع تمام کردن کارها برایم سخت شده. این رو به بابایی گفتم. باز پیشنهادش را تکرار کرد که جزییات کارهای روزمره ام را بنویسم. این بار انجامش دادم. موثر بود. بیشتر از اونچه می تونستم تصور کنم و بخش عمده ای از سرگشتگی های ذهنم رو آروم کرد. اینطور بود که دیروزدر حالیکه زخمِ روزِ قبل، با دیدن ایمیل هایی که در رابطه با تکمیل طرحی که من دیگه نقشی درش نداشتم، می سوخت، و با وجود تشتت های همیشگی فکرم و تعدد موضوعات، کارهای بیشتری را بهتر انجام دادم. همان دیروز یک کار با موفقیت و رضایت تمام کردم و یکی دیگر را به خوبی پیش بردم.

همان دوشنبه عصر، با معلم روشی حرف میزدیم که روشی در انجام کارش بخاطر بی دقتی، خیلی اشتباه میکند. او گفت که اشتباه کردن مهم نیست. وقتی اشتباه میکنیم، باید اشکالمان را پیدا کنیم و درستش کنیم. این درست کردن از آن درست نوشتن مهمتر است. اگر به من دو شاگرد بدهند که یکی اصلا اشتباه نمی کند و دیگری اشتباه میکند ولی اشتباهش را پیدا میکند و درست میکند، من میگویم که شاگرد دوم در آینده آدم موفق تری خواهد بود.

و من به خودم می گویم که در شکست خوردن و اشتباه کردنه که فرصت بهتر شدن پیدا میکنی. و من به خودم میگویم که شاکر باش که هنوز در جاهای زیادی از زندگی جای رشد و بهتر شدن داری. راضی باش که در چند جایگاه مختلف نقش بازی می کنی. همسری، مادری، کارِ تمام وقت داری و در هر کدام می افتی و باز بلند میشوی. می گویم که مجالی برای نشستن نیست. راهی طولانی در پیش داری. راهی دراز.

نو آمدگان

2011-06-23T11:33:00.007-04:00

تایمر را روی پنج دقیقه گذاشتم و چشمهایم را بستم تا بین دو کار، استراحتی بکنم. روزِ کاریِ سختیه امروز.

با چشمهای بسته، چهره ی سه نوزاد، در ذهنم مجسم شد. دو پسر و یک دختر. نوزادهایی از آشنایان که در چند روز گذشته بدنیا آمده بودند. در سه جای مختلف دنیا. ایران و اتریش و کانادا. چندین بار عکسهاشان را دیده بودم و قربان صدقه شان رفته بودم. فکر میکردم به این سه آدمی که آمدند به این دنیا. اینقدر بکر و نازنین و خدایی. آسمانی. هنوز گرد و خاکِ زمین رویشان ننشسته. فکر کردم به این دنیایی که آنها واردش شدند. دنیایی که خودم بیشتر از چهل سال پیش واردش شدم. دنیایی که این همه سال درش بودم و تجربه اش کردم. خیلی چیزهایش را هم تجربه کردم. هنوز هم هر روزش، روز جدیدیست و تجربه های نویی دارد. مثل آنهایی بودم که وسطهای دامنه ی کوه ایستاده اند و از آن بالا، به آدمهایی که میخواهند قدم به دامنه بگذارند نگاه میکنند. می پرسم که برای چی آمدین کوچولوها. فرشته ها. شما که از آن بالا این کوه را کامل دیده بودین. می دونستین که چه خبره. می خواستین که حتما پاهایی داشته باشین و روی این کوه سنگلاخ راه برین؟ سنگلاخ ها آیا ارزش چشمه ها وسبزه هایش را دارد؟ نمیدانم. حتما این دنیا هنوز آنقدر جای خوبی هست که شماها میایین. هنوز امیدی هست.

دِرررررررررررر. تایمر زنگ زد. وقت استراحت تمام شد.

موفق باشید کوچولوها. شاید راه سنگلاخ باشد، ولی میدانم که شماها از ما رهوار ترید. شماها بهتر از ما میدانید که برای چه آمده اید. فقط خدا کند که یادتان نرود.

به هر کجا که روی، آسمان همین رنگ نیست!‏

2011-06-20T10:41:00.002-04:00

در شرکت، پشت میز کارم، رو به پنجره نشسته ام و بیرون را نگاه می کنم. یک روز نسبتا گرم است با آسمان صاف. بادکی هم می آید. خورشید هم نزدیک به وسط آسمان، نور پخش میکند و چشم کور میکند. پرچم جلوی شرکت، به همراه شاخه ی درختان، به آرامی می رقصند.

گریزی می زنم به خبرهای بی بی سی. هوای تهران در مرز هشدار. به عکس ها نگاه میکنم و زیر نویس ها را می خوانم. آسمان کدر است. حدس می زنم که سرت را اگر بالا کنی، چیزِ زیادی نمی توانی ببینی. یاد روزهایی می افتم مثل همین امروز. سرِکار، از پشتِ میز، رو به پنجره، بیرون را نگاه میکردم. درختهای پارک دانشجو تشنه و سوخته بودند. نسیمی هم نمی وزید. میگفتند که هوا آلوده است و بچه های کوچک بهتر است بیرون نیایند. روشی هنوز به مهد نمیرفت و در آغوش مادربزرگ ها بود. من غصه می خوردم که به زودی باید در این هوا از خانه بیرون بیاید و ریه های نارکش، سرب بمکد. و از خودم می پرسیدم، آیا حق روشی از زندگی، این هوای آلوده است. دلم برای درختهای با عظمتِ پارک دانشجو هم می سوخت. همیشه انگار عزادار بودند.

دوباره بیرون را نگاه میکنم. من دیگر اینجایم. درختهای اینجا غمشان نیست. کودکانش سرب نمی بلعند. من تلخیِ غصه های آنروزم را دوباره مزه مزه میکنم. خیلی سال گذشته و هنوز اینقدر به کامم نزدیک است.

نه. درست نیست که می گویند، به هر کجا که روی آسمان همین رنگ است.

پاسخی در باد

2011-06-18T07:37:00.003-04:00

روشی از برنامه ای در باره ی بیعدالتی های اجتماعی حرف می زد که در مدرسه داشته اند. در این برنامه، ترانه ای را شنیده بودند که خیلی خوشش آمده بود. دیشب گشت و در یوتیوب پیدایش کرد. تا آخر شب، چندین بار شنیدمش و امروز هم که بیدار شدم، هنوز تحت تاثیر شعر و اجرای زیبای خواننده هستم. از خودم می پرسم که جواب این سوال ها، که همراه با باد می رود و می وزد، آیا دست یاتنی هست. شاید نه. نمی توانی بگیریش یا ببینیش. ولی می توانی ببوییش. می توانی روی پوستت، لای موهایت، مثل باد وقتی که می وزد حس اش کنی.

How many roads must a man walk down, before you call him a man
Yes, and how many seas must a white dove sail, before she sleeps in the sand
Yes, and how many times must the cannon balls fly, before they're forever banned

The answer, my friend, is blowin', is blowin'
The answer is blowin' in the wind

Yes, and how many times must a man look up, before he can see the sky
Yes, and how many ears must one man have, before he can hear people cry
Yes, and how many deaths will it take till he knows, that too many people have died

The answer, my friend, is blowin', is blowin'
The answer is blowin' in the wind

Yes, and how many years can a mountain exist, before it's washed to the sea
Yes, and how many years can some people exist, before they're allowed to be free
Yes, and how many times can a man turn his head, pretending he just doesn't see

The answer, my friend, is blowin', is blowin'
The answer is blowin' in the wind

The answer, my friend, is blowin', is blowin'
The answer is blowin' in the wind

بیست گرفتم

2011-06-16T13:23:00.003-04:00

با وجود همه ی حرفهایی که میزد و اشتیاقی که برای رفتن به هاستیبل نشان میداد، موقع رفتن که شد، گفت نمیاد. قایم شد، در رفت. عصبانی شد. گفت که به هاستیبل نمیاد. به خواب نمیره. گفت از من بدش میاد. منو دوست نداره. نمیخواد مامانش باشم. به حرفم گوش نمی کنه. از بیمارستان بدش میاد. اخم کرد. مشت زد. برگه ی نوبتمان را مچاله و بعد پاره کرد.‏

نگاه که می کنم می بینم، به طرز معجزه آسایی، کاملا درست عمل کردم. کوچکترین اشتباهی نکردم. هیچ حرف و رفتارم نابجا نبود. عصبانیت و ناراحتیش رو از زبان خودم تکرار کردم. نشان دادم که ترس و عصبانیتش رو میفهمم. با یک اقدامِ درست، دمِ رفتن یکی از اسباب بازی های محبوبش رو با خودم برداشتم که خیلی کمکم کرد. طرف صحبتم شد، وقتی موشی گوشش رو به ظاهر می گرفت. از عصبانیتی که به من نشون میداد، عصبانی نشدم که هیچ، کوچکترین عکس العمل منفی نشون ندادم. از اینکه جلوی بقیه ی مادرها و پدرهای منتظر، به من لگد زد و داد زد "آی هِیت یو*" ذره ای ناراحت نشدم و به راحتی سرم رو برگردوندم و به بقیه که نگاهم می کردند، لبخند زدم. از هر فرصتی برای تغییر ذهنش و توجه به موضوعات مثبت و آرامش بخش استفاده کردم.‏

اینطوری شد که وقتی می رفتیم تا پرستار برای ورود به اتاقِ انتظارِعمل آماده اش کنه، گفت "شاید به خواب بره. هنوز باید فکر کنه" و من گفتم که این خیلی عالیه.‏

و وقتی که به اتاق عوض کردن لباس رفتیم، گفت "مامان من میترسم چون نمیدونم چه جوری میرم به خواب. می ترسم گوشم درد بگیره. ولی میخوام بِریو* باشم." و من شدیدا تحسینش کردم برای این تصمیم مهمی که گرفته.‏

در اتاقِ انتظارِعمل که بچه های دیگر هم بودند، کاملا راحت بود، وسایل بازی فراوان بود و یکساعت به راحتی آنجا پر شد. از روزهای قبل همش به خودم امید دادم که چون سنش کم است، تا موقعی که ماسک بیهوشی را روی صورتش میگذارند، من کنارش خواهم بود و در حال دیدنِ من به خواب می رود. ولی اینطور نشد. نرسِ اتاق عمل آمد و ما با هم رفتیم، اما در ورودی اتاق عمل، گفت که موشی باید از من خداحافظی کنه و وقتی از خواب بیدار بشه، من را صدا میکنند. سخت بود این جدا شدن. ولی او راحت بود. بغضِ لعنتی را چنان قورت دادم که ازش اثری نه در صدایم و نه در چشمم نماند. بوسیدمش و گفتم منتظرت هستم. پرواز توی ابرها بهت خوش بگذره." دست نرس را گرفت و به راحتی رفت.‏

....

کارهایش به خوبی انجام شد. حالش خوب است. منهم از به سلامتی پشت سر گذاشتن این روتین، خدا را شکر میکنم. ولی می دانی، یک چیز دیگری هم هست که بخاطرش خوشحالم. من از خودم خیلی راضیم. من به خودم یک نمره بیست دادم. بیست ها. از اون بیست های دِبش. اینکه حتی یک غلط هم نداشته باشم، واقعا کم پیش میاید.‏ اینکه من به خودم بیست بدم هم همینطور.‏

brave *
I hate you *

هاستیبِل

2011-06-14T14:50:00.001-04:00

موشی: مامان، تو باید وقتی که من رو بیدار میکنی خیلی با من نایس باشی.

من: چطور؟

موشی: چون من می خوام برم هاستیبِل* و تو باید با من نایس باشی که من نترسم.

من: چه جوری باید نایس باشم؟

موشی: همونطوری که نرسِز* تو هاستیبِل با بچه ها نایس هستند که نترسن.

....

روشی: مامان، موشی کی می خوابه؟ کی بیدار میشه؟ (منظورش شب و صبحه)

موشی قبل از من جواب میده: من که نمیدونم. دکتر با مَجیک گَس* منو می خوابونه. خودش باید منو از خواب بیدار کنه.

....

موشی: مامان وقتی من با مَجیک گَس برم به خواب، گود دریمز* میگیرم؟

من: آره. حتما.

موشی: آره حتما گود دریمز میگیرم چون با مَجیک میرم به خواب.

بعد چشمهاش رو می بنده و لبخند میزنه و همونطور میگه: وقتی من رفتم به خواب، تو نگاه کن اگر اینجوری اِسمایل* بکنم، یعنی که گود دریمز دارم.

....

موقع خواب بالشش رو گذاشته روی لبه ی تخت.

من: چرا اینجوری کردی؟

موشی: چونکه میخوام مثل بِدِ آمبیولانس* باشه. باید با آمبیولانس برم به هاستیبِل دیگه.

من: تو که با آمبولانس نمی ری. ما با ماشین میریم.

موشی: هنوز، باید پرَکتیس* کنم.

...

پ ن: قرار بود امروز موشی یک جراحی کوچک روی گوشش در بیمارستان داشته باشه که موکول شد به فردا.

*منظورش همان هاسپیتال هست hospital

* nurses

magic gas *

good dreams *

smile *

ambulance bed *

practice *

2011-06-10T09:18:00.001-04:00

از موشی که روی یک دایره ی کوچک، به سرعت، دورِ خودش میچرخید، پرسیدم

- چکار می کنی؟

- تینکینگ* میکنم.

- به چی فکر میکنی؟

- فکر میکنم که به چی فکر کنم.

رانندگی

2011-06-09T13:06:00.001-04:00

چراغ گردش به چپ، سبز بود. من بدنبال ردیفی از ماشینها پیچیدم. وسط خیابون بودم که چیزی حرکت ماشینها رو در خیابون یک بانده ای که بطرفش پیچیده بودم، متوقف کرد. من موندم. چراغِ من زرد شد. چراغِ ماشین های روبرو سبز شد و من راهشون رو بند آورده بودم. مضطرب شدم و با ناراحتی نگاه کردم به ماشینهایی که راهشون رو گرفته بودم. نه. قیافه ها عصبانی نبود. با آرامش منتظر بودند تا راه من باز بشه و برم. حتی یکی از راننده ها بهم لبخندی زد و سری تکون داد. منهم با حرکت سر ازش تشکر کردم. راه باز شد. من رفتم و آنها هم. همه این ماجرا، رابطه ی کوتاه یک یا دو دقیقه ای بین آدم هایی گمنام بود. رابطه ای که قشنگ تمام شد. بدون عصبانیت و فحش و بد و بیراه، بدون بوق.
نمی دانم چرا یاد یکی از اولین روزهایی افتادم که در ایران به تنهایی رانندگی میکردم. سال هفتاد و هفت بود. در میدان رسالت جایی پشت ترافیک ایستاده بودم و یک راننده ی وانت که پشت من بود می خواست رد بشه و برای رد شدنش، لازم بود که من جلوتر برم. من راننده ای تازه کار و ناشی بودم. کاری که باید میکردم، برای او حتما خیلی آسان بود، ولی من نمی توانستم. تمام حرکات دستش که اعتراض میکرد و دهانش که داشت بد و بیراه می گفت و صدای بوقش را به یاد داشتم. بالاخره موفق شدم به ماشین تکانی بدهم و او شاید دو دقیقه زودتر به مقصد رسید.

رانندگی کردنم در اینجا، یکی از قسمتهای زندگیست که من برای داشتنش، شکرگزارم. زندگی که در آن بوق و چهره های درهم آنقدر زیاد نیست.

تو در دلِ من

2011-06-07T12:30:00.000-04:00

بعد از اینکه نقاشی اش را نشان داد و داستانش را گفت، خواستم که دوباره بگوید تا از زبانِ خودش بنویسم. انگشت کوچکش رو همراه خودکارِ من روی کاغذ حرکت داد. هر جا خط جدید را شروع کرده ام، انگشتش خط بعدی را نشان داده بود.

اینجا هم دوباره با ترجمه اش می نویسم:

"این من هست، توی دلِ تو.

تو یک سان فِلاوِر سید* خوردی.

بعد یک فِلاور* گرو* کرد توی دلت.

یک باتِرفلای* می خواست دلت رو پاره کنه."

sunflower seed *

flower *

grow *

Butterfly *

منتقدِ بالفطره

2011-06-06T16:17:00.002-04:00

دیروز تولد موشی بود و در حیاط نوزده تا مهمون کوچولو و پر چنب و جوش داشتیم. یکی از همکلاسیهای موشی که پسر خیلی شیطونیه و حسابی حال همه رو دیروز جا آورد، خواهری دوقلو داره. خواهرش در کلاس دیگه ایه. دعوتش نکرده بودیم. یعنی به فکرم نرسیده بود، چون با دوستهای موشی هم دوست نیست. دوستهای خودش رو داره. با مامانش برای رسوندن برادرک اومد. توی حیاط هم اومد. کمی ماند. دیدمش. باهاش حرف زدم و حالش رو پرسیدم. یک آن از ذهنم گذشت که بگم او هم بمونه. کاری پیش اومد و دویدم دنبالِ اون کار. آنها هم رفتند. خیلی کار کردیم و دویدیم و واقعا میگم که دویدیم. مهمانی هم به خوشی و خیر گذشت.

امروز سر کار نشستم و ماجرای خواهرک یادم اومد. برای اولین بار از دیروز تا حالا. فکر کردم به نگاهِ دخترک به حیاط و بچه ها. به خودم گفتم چرا به فکرم نرسید دعوتش کنم تا بمونه. اشتباه کردم. نکنه دلش خواسته باشه که بمونه. از اونطرف میدونم که اگر دعوتش کرده بودم و به اندازه ی برادرش شیطونی میکرد یا هراشکال دیگه ای در رابطه باهاش پیدا میشد، صد دفعه به خودم میگفتم که چرا وقتی دعوتش نکرده بودم یکهویی گفتم که بیاد.

یک همچین چیزی هستم من و بعد میگم چرا روشی از پیدا شدنِ اشکال در کارش و اشتباه کردن ناراحت میشه.

حالا، اگر اینها رو به بابایی می گفتم، احتمال زیاد همین حرفها رو بهم میزد. یعنی اگر می گفتم دخترک بیاد، می گفت، <چرا گفتی وقتی اینهمه بچه داریم >و حالا که نگفتم میگه <چرا نگفتی، بچه گناه داشت.> در بیشتر موارد که حرف بزنیم، بالاخره چیزی پیدا میشه که من نکردم یا اشتباه کردم یا جور دیگه ای میشد بکنم. بابایی هم اینجوریهاست.

همین بابایی، چند وقت پیش که صحبتی بود و من ازش پرسیدم "اگر بخواهی به حساسیت من به انتقاد، بین یک تا ده نمره بدی، چند می دی؟" همچین فوری،بدون معطلی ومحکم گفت "ده." و توضیح داد که تو هیچ ظرفیت انتقاد نداری. از اون روز منهم یک پروسه در کنجی از هزار گوشه ی مخم شروع به کار کرده که "ببین! حساسیت به انتقاد نداشته باشی."

به خودم میگم، عزیز جان تو خودت یک منتقد بیست و چهار ساعته ی در مُخِ ات داری، دیگه اصلا چرا باید از انتقاد بقیه ناراحت بشی. راست میگی خودت به خودت گیر نده. مشکلت رو با خودت حل کن. یکی از اون آدم با حال ها رو بنشون تو کله ات که بیشتر وقتها بزنه روی شونه ات و بگه دمِت گرم. وقتی هم که اشکالی پیدا شد، بگه بیخیال، دفعه ی بعد. کلا خوبه که آدم با حال باشه.

باید پست بی سر و تهی شده باشه.

این هفته ها که میگذرند

2011-06-03T14:41:00.001-04:00

مادر داشت خاطره ی یک روزی رو تعریف میکرد که به خونه ی دختر خاله اش رفته بود. سالی که من و بابایی نامزد بودیم. از شوخی ها و خنده ها می گفت. بعد حساب کرد که از نُه نفری که اونجا با هم بودند، فقط سه نفر الان زنده هستند. از این محاسبه، هر دو کمی جا خوردیم و سکوت کردیم. بعد من خندیدم که زندگی چه مسخره است. مگه چند سال گذشته. حساب کردیم که هفده سال گذشته. بعد مادر گفت "همینه دیگه. فکر کردی این هفته ها که هی میگیم تموم شد، یعنی چی؟ یعنی همین عمر که می گذره."

یک هفته ی دیگرهم تموم شد.

یک روزِ خوب

2011-06-02T17:41:00.000-04:00

یک روزِ خوب، می تونه خوب باشه فقط برای اینکه بچه ات صبح سرِحال رفته مدرسه و عصر سرِ حال برگشته. به همین سادگی. اگر روز هایی رو داشته باشی که صبح با سردرد بیدار بشه، بین روز زنگ بزنه و بگه حالش خوب نیست یا شبهایی که بدونی روز رو با ناراحتی طی کرده، اونوقته که می فهمی یک روز، می تونه به چه سادگی خوب باشه و چقدر قدرش رو می دونی.

مردگان این سال، عاشق ترینِ زندگان بودند*‏

2011-06-01T09:52:00.001-04:00

شعر را هیچوقت فراموش نکرده بودم ولی امروز، بعد از سالها با صدای شاملو شنیدمش. تنی که مُرد. یکی از همان مردگانی که از عاشق ترینِ زندگان بود و صدایی که هیچوقت نمی میرد. صداهایی که هیچوقت نمی میرند. هم او که رازِ اشک و لبخند و عشق را دریافته بود. در اشکِ امروز من اما، رازی نبود، فقط درد بود. دردِ مشترک.‏

http://www.youtube.com/watch?v=WcWk2jRx66U

‏* عشق عمومی، شاملو

قهر و آشتی

2011-05-31T10:36:00.000-04:00

درست قبل از رسوندنش به مدرسه، کنترلم رو از دست دادم و سرش داد زدم. ناراحت شد. ناراحت شدم. اومدم به یک اتاقِ دیگه. چند دقیقه نشستم. گذاشتم اشکم بریزه. فکر کنم اوهم چشمش اشکی شد ولی اشکش مثل من روان نیست. مادر اومد. حرفی با او زد و او آماده ی رفتن شد. گفت "نمیخوام مامان بیاد. خودم پیاده میرم." مادر گفت "نه صبر کن. الان میاد." مادر اومد سراغ من. سرم رو بلند نکردم. نگاهش هم نکردم که چشمم رو ببینه. فقط گفتم که کمی فرصت بده تا بیام. قبول کرد و رفت. تلفن به موقع زنگ زد. مامان ِدوستِ موشی بود که برای قبولِ دعوتِ تولد، زنگ زده بود. منهم که مهارت دارم در خوش و خرم حرف زدن و خنده های بلند کردن، در حالیکه گوشه ی چشمم اشک هست. هر چه بود، تلفن که تمام شد، آمدم و از مکالمه به مادر و روشی گفتم. لبخندی زد و زدم و رفتیم. در ماشین اخم کرد. به سوالم جواب سر بالا داد. فرصتی نداشتم. راه تا مدرسه کوتاه بود و نمی تونستم با دلخوری ازش جدا بشم. نرسیده به مدرسه، کنار خیابون پارک کردم. پرسیدم "قهریم یا اشتی؟" گفت "قهر" گفتم "تا کی؟" گفت "نمیدونم. تا بعد" گفتم "نمی تونه طولانی باشه." گفت "من سعی می کنم که باشه" گفتم "می دونی که من طاقت قهر ندارم. قهر هم یک طرفه نمیشه." سکوت کرد. گفتم "بیشتر از اینجا تا دم مدرسه، نمیتونی قهر باشی." دم در مدرسه که ایستادیم، فکر کردم که اگر کوتاه نیامد، پیاده اش نمی کنم و دور دیگری می زنم. پرسیدم " آشتی؟" خندید و گفت "آشتی" گفتم "آشتی، بوس و بغل میخواد" بوس دادیم و بغل گرفتیم. معذرت خواستم که سرش داد زدم. گپی زدیم و رفت. و من مثل هر روز، از پشت سر نگاهش کردم که از درِ مدرسه رفت تو و برایش دعا کردم. برای خودم هم دعا کردم که صبرم بیشتر و آرامشم عمیق تر باشد.

خواب رو دِی

2011-05-27T13:31:00.000-04:00

ساعت هشت شبه ولی هنوز هوا کاملا تاریک نشده. دارم لیوان شیرِ قبل از خوابِ موشی رو آماده می کنم. میگه "وقت خواب شده؟" میگم "آره" میگه "هنوز که شب نشده". میگم " هوا هنوز تاریک نشده ولی وقت خواب شده." میگه "من "خواب رو دِی" دوست ندارم." چند بار تکرار میکنه تا من متوجه منظورش میشم. منظورش هست "خوابیدن در روز". (عبارتهای انگلیسی و فارسی که درست میکنه، گاهی معمایی میشه که باید حلش کرد.) همینطور که مشغولیم باهم، هوا تاریک تر میشه. کمی بعد میگم "ببین هوا تاریک شد، بریم حالا بخوابیم؟" میگه "نه باید سیاه بشه." میگم "چه جوری یعنی؟" میگرده و یک گربه ی سیاه اسباب بازی داره. از اون سیاه های مثل شَبَق*. میاردش و میگه "اینجوری."

* شاید بنظر مسخره بیاد، ولی پیدا کردن و نوشتن کلمه ی "شبق" خیلی مزه داد. مثل پیدا کردن یک آشنای قدیمی. مدتها بود که نه شنیده و نه بکار برده بودمش.

رابطه ی نباتی

2011-05-24T13:15:00.000-04:00

در یک روزِ کاریِ پر استرس، هی صدای قیژ قیژ میشنوم. از صندلیم نیست. از میز هم نمی تونه باشه. حال جالبی داشت، وقتی فهمیدم، صدا از شاخه ی رُزِ غول آسای پای پنجره ی کنار دستمه که با وزش نسیم، خودش رو می ماله به توری و قابِ پنجره و از لای پنجره میاد تو. همون رُز بزرگه که شاخه هاش پر از تیغه. تیغ هایی مثل خنجر. سبز شده. برگ داده و دوباره برای خودش چیزی شده. چی میگه آخه. لابد میگه سلام، من اینجا هستم. درست حس کسی رو دارم که یک حیوان خانگی که خیلی هم باهاش رفیقه، کنار دستش نشسته و هر از گاهی خودش رو میماله به پاش.

حس ارتباط با گیاه ها، حس عجیبیه. رابطه ای فوق العاده زنده در ساکت ترین شکل ممکن. زندگی نباتی درسته که برای ما چیزی در حد مرگه، ولی ارتباط نباتی، نوع نابی ازرابطه ست.

این عکس رو از همون زاویه ای گرفتم که می بینمش.

مثبت رو با منفی جمع کن، ضرب نکن

2011-05-19T12:32:00.002-04:00

یک شوی تلویزیونی* می دیدیم که در اون معلم و شاگردی برای یک مسابقه رقص آماده می شدند. معلم و شاگرد که میگم، هر دوشون آدمهای معروف و به قول اینها استار هستند. این زوج با هم درگیر بودند و معلم مرتب کار شاگردش رو قطع میکرد و اشکالش رو می گفت. شاگرد عصبانی شد و گفت "خسته شدم. تو همش به ضعف های من توجه می کنی. فقط منفی هستی." معلم گفت "اگر تو به نکات منفی که من میگم، منفی نگاه کنی، توهم منفی میشی و به نتیجه نمی رسیم. به ایراد گیریِ من، مثبت نگاه کن تا نتیجه بگیریم."

جالب بود. تا حالا اینجوری بهش فکر نکرده بودم. بجای انتقاد از دیگران، برای منفی بودنشون، به منفی گراییِ دیگران هم میشه مثبت نگاه کرد. اونوقت همه با هم نتیجه خوب میگیریم.خوشم اومد از قانونی که کشف کرده بودم. بعد فکر کردم، در ریاضی که مثبت در منفی، منفی میشد. کمی اینور اونور کردم و گفتم، این قانون از ضرب نمیاد، از جمع میاد. مثبت بعلاوه ی منفی، می تونه مثبت بشه، اگر قدر مطلق مثبت، بزرگتر از قدر مطلق منفی باشه.

Dance with the stars *

رنگی رنگی

2011-05-17T15:01:00.000-04:00

امروز هر بار وارد صفحه ی یاهو میشم و عکس این آقا رو می بینم، فکر میکنم که چه خوش و خوشحاله. لبخند می زنم و فکر میکنم که حتما خیلی کیف داره این چیزهای رنگی رنگی رو روی سر آدم بریزن.‏

دخترک

2011-05-17T10:59:00.002-04:00

می پرسم: "دوستم داری؟"
می گوید: "آره." شاید هم "اوهوم" که من فکر می کنم یعنی آره.
می گویم: "ولی من بعضی وقتها خودم رو دوست ندارم."
چیزی نمی گوید و من دیگر نمی گویم که بیشتر وقتها نه بعضی وقتها. و من باز نمی گویم که هر وقت انرژی نداشته باشم تا بالای سر کله ام بشینم و دستورات مثبت بدهم، وقتی کنترل از دستم خارج شود، پرده ای کنار می رود و دخترکِ ناتوانی از پشتش بیرون می آید که هر چقدر هم بقیه دوستش دارشته باشند، خودش، خودش را دوست ندارد. دخترکی که دوست داشتن گدایی می کند. چون خودش ندارد.

این گدای مفلوک را نمی خواهم. من باید یک روز بالاخره تکلیفم را با این دخترک روشن کنم که یا از درماندگی در بیاید و بماند یا برود بمیرد. ای کاش آن روز زودتر برسد.

اعتماد

2011-05-16T11:23:00.003-04:00

روشی چهارشنبه ی گذشته امتحانِ علوم داشت. آخر ساعت زنگ زد و گفت بعد از مدرسه میمونه. (مدرسه چهل و پنج دقیقه بعد از زنگ خوردن بازه تا بچه ها و معلمها کارهای اضافی یا باقیمانده شون رو بکنن.) وقتی رفتم دنبالش، از امتحان پرسیدم. گفت

- امتحان خوب بود ولی نرسیدم تمومش کنم. وقت کم اومد.

- فقط تو وقت کم آوردی؟

- نه بچه های دیگری هم وقت کم آوردند.

- حالا چی میشه.

- معلم گفت می تونی بعد از مدرسه بمونی تمومش کنی؟

- آهان پس برای همین بیشتر موندی.

- نه به معلم علوم گفتم که نمی تونم چون به معلم کتابخانه قول دادم برای نمایشگاه کتاب بهش کمک کنم.

- چی گفت؟

- گفت باشه. سر کلاس بعدی امتحان بده.

- امتحانت که مهم تر بود.

(با تاکید)- مامان! من به معلم کتابخانه قول داده بودم!

- آخه پس بقیه ی امتحان علوم چی میشه؟

- فردا که علوم نداریم، جمعه هم کلاس ها برای مسابقه ی دو تعطیله. دوشنبه بقیه ی امتحانم رو می دم.

در این جور وقتها دچار تناقض عجیبی میشم، با تصوری که خودم از امتحان دارم. یادمه که وقتی امتحانات آخر یکی از ترم ها رو در مقطعِ فوق لیسانس می گذراندم، روشی را هفت ماهه حامله بودم و نشستن روی صندلی به مدت طولانی، سخت بود. امتحانهایمان هم اگر بیشتر از سه ساعت نبود ، کمتر نبود،. با استادها صحبت کردم تا بتوانم یک بار بین امتحان از کلاس خارج بشم، سری به دستشویی بزنم و به این بهانه چند قدمی راه برم. این امتیاز به من داده شد، ولی آنها چنان بودند که انگار خیلی به من ارفاق کرده اند و من شدیدا شرمنده و مفتخر به اعتمادی که به من شده بود. حالا در امتحانی که هر سوال دستکم، یک صفحه صورت مساله داشت، در مسیر یک دستشویی رفتن و آمدن، من چه تقلبی می خواستم بکنم، خدا داند.

نفس کشیدن یادت نره

2011-05-13T16:42:00.001-04:00

توصیه های ایمنی پرواز را که قبل از بلند شدن هواپیما اعلام میکنند، هر چقدر هم تکراری، همیشه گوش میکنم. همیشه هم نگاه میکنم ببینم نزدیکترین خروجی اضطراری کجاست. همیشه هم به خودم میگم، فکر کنی اگر هواپیما خواست سقوط کنه، اینها رو یادت می مونه؟

این یکی را هم حتما همه ی دفعات دیگری هم که سوار هواپیما شده بودم، دیده و شنیده بودم. اما این دفعه توجهم بهش جلب شد. در مورد ماسک های اکسیژن که وقتی هوای داخل کابین مشکلی پیدا میکنه، از بالا می افتن جلوی دستتون. این بار متوجه شدم که گفت، کسانی که بچه های کوچکتر بهمراه دارند، اول ماسک خودشون رو بگذارن بعد برای بچه شون. در فیلمش هم خانومه رو نشون داد که با آرامش اول ماسک خودش رو گذاشت و بعد برای دخترش. تعجب کردم. اول خودت، بعد بچه ات؟ بعد دیدم که به عقل جور در میاد. اول باید خودت نفست بالا بیاد تا بتونی کاری برای بچه ات بکنی.

باید یادم بمونه تا اون موقع هایی که به مفری برای نفس کشیدن احتیاج دارم، از خودم دریغ نکنم. وقتی نفس رو از خودم دریغ کنم، خودم را هم از بچه ام دریغ کرده ام. مادر، زنده و سر حالش به درد می خوره. نه درب و داغون و نفس بریده اش.

بار دیگر شهری که دوست می داشتم *‏

2011-05-09T10:16:00.003-04:00

سلام. سلامی چو بوی خوش آشنایی.

دو هفته نبودم. سفری دو هفته ای با زمان آماده سازی کوتاه تر از آن، به خانه ای که چندین سال دلتنگش بودم. نشد که بنویسم از رفتنم. پر بودم از حال و هواهای مختلف و سخت مشغول کار. در آنجا هم که اینترنت با وقت کمِ من، معضلی بود. بدون وقت کم هم هنوز معضل بود. مثل بیشتر چیزها که در آن سرزمین تبدیل به گرفتاری می شوند و بجای قاتق نان، قاتل جانند. چقدر لبریز و سرشار شدیم از توجه و عشق و محبت آشنایان. چه لذت بخش بود در آغوش گرفتن و لمسِ آدمهایی که سالها فقط صدایشان را شنیدی و تصویرشان را دیدی. چه حالی داشت، وقتی موشی با چشمانی که برق می زد میگفت، "مامان! آی هَو اِ بیگ فَمیلی"*.

وقتی برگشتیم، در راه خانه، مادر گفت، ببین انگار اصلا نرفته بودیم. روشی گفت یعنی چی؟ برایش توضیح دادم معنی اصطلاح را که یعنی رفتیم و آمدیم و چیزی عوض نشد. گفت "نه اینطور نیست. به نظرمن همه ی ما یک جورهایی عوض شدیم. هیچکداممان اونی نیستیم که رفتیم."

راست گفت. امروز که نشسته ام پشت میز کارم، همه چیز ظاهرا مثل قبل است. ولی چیزهایی در من عوض شد. جاهایی از ذهنم گردگیری شد. آدمهایی که دوستشان دارم، شهری که سالها در آن زیستم، جان گرفتند و زنده شدند. هرچند که آنها خیلی عوض شده اند و منهم. در آنجا خودم را بهتر دیدم و دوباره پیدا کردم. بغضی کهنه داشتم که آنجا ترکید و خیلی سبک شدم. بغضی که انگار در اینجا نمی توانست بترکد. خیلی بهترم. خوشحالم. دخترکان هم همینطور. می خواهند که باز بروند.

دیروز روشی می گفت که هر سال برویم. گفتم "هر سال زود است ولی از این ببعد یکسال در میان می رویم. درست نیست بودجه ی سفر سالیانه را هر سال برای ایران بگذاریم. می توانیم یکسال در میان جاهای دیگر دنیا را ببینیم." گفت "در ایران هر چه در جاهای دیگر دنیا هست، می توانیم ببینیم. یادت نیست برنامه ی "ایران جهانی در یک مرز"* که دوستش داشتی."

ممنونم از احوال پرسیهایتان. ببخشید اگر غیبتم باعث نگرانی شد. اینها به من می گوید که جز خانه ی قدیمی و خانه ی امروزم، یک خانه دیگر هم دارم که اگر چه روی هیچ خاکی نیست ولی در آن آدمهایی هستند که دوستم دارند و دوستشان دارم.

* داستانی از نادر ابراهیمی

* I have a big family

*ایران جهانی در یک مرز، نام یک مجموعه تلویزیونی بود که من چندین سال در کانال جام جم دنبال می کردم. در باره ی دیدنیهای طبیعی و تاریخی ایران بود و نام انتخاب شده برای مجموعه بر این اساس بود که در ایران، تمام ویژگیهای طبیعی و اقلیمی موجود در جهان را می توان یافت. آقای اینانلو، مجری و تهیه کننده ی برنامه، موفق شده بود پروژه ای با همین نام را در باره ی ایران در یکی از سازمانهای پژوهشی بین المللی، ایجاد و آغاز کند.

دلِ کوچولو

2011-04-11T10:02:00.002-04:00

تابستان گذشته، موشی به کَمپی رفت به نام جیمبوری* که خیلی دوستش داشت. در کمپ بلوزی بهشون داده بودند که می پوشید. در مدرسه، برای ورزش، سه روز در هفته باید بلوز آستین کوتاه و شورت بپوشند. همان بلوز کمپ را تنش می کنم چون همه چیزش مناسبه. امروز گفت "نمی خوام جیمبوری شِرت* رو تنم کنی." دلیلش رو پرسیدم. گفت "دوستش ندارم." گفتم "فکر میکردم تو جیمبوری کمپ رو خیلی دوست داشتی." گفت "دوستش دارم". گفتم "پس چرا دوست نداری بلوزش رو بپوشی." گفت "اون چونِ که* وقتی بلوزش رو می پوشم، خیلی میسِ ش* میکنم."

Gymboree *
shirt *
‏*‏"اون چونِ که" عبارتیه که موشی برای "چونکه" استفاده میکنه. ‏
دلم براش تنگ میشهmiss *

چشم انتظارِ بهار

2011-04-08T04:22:00.006-04:00

درست چهار ماه پیش بود که در باره اش نوشتم. آخرین رُزی که در عین سرما، گل داد. مانده بودم که چقدر تاب خواهد آورد با باد و سرما و گلبرگ ها را نگه می دارد. نگهشان داشت. گلبرگ ها خشک شدند ولی جدا نشدند. در نگاه اول چیزی از زیبایی در این گلِ خشکیده نیست. ولی برای منی که چهار ماه، هر روز صبح نگاهش کردم تا ببینم هنوز هست یا نه، همین بودنش، دنیایی زیباییست.

راستی لاله های امسال سر از خاک درآورده اند. شوق دیدنشان هم.

شفا

2011-04-07T10:29:00.003-04:00

چند وقته که باز سردرد به سراغش اومده. مهمان صبحهاش هم هست که اصلِ روز رو خراب میکنه. صبح که بیدار شد، از مدلِ فشار دادنِ چشمهایش حدس زدم که سرش درد می کنه. خودش چیزی نگفت. بعد از مدتی آمد و صبحانه خورد. بنظر سر حال میومد. گفت موشی رو برسون و بعد بیا دنبالِ من. خوشحال بودم که حدسم اشتباه بوده. وقتی که برگشتم و بطرف ماشین میامد، دیدم چشمهایش را باز همانطور بهم فشار می ده. فقط نگاهش می کردم. آمد نشست کنارم. آنقدر بزرگ شده که بتونه در صندلی جلو بشینه. باز نگاهش کردم و گفت "چی؟ " گفتم "سرت درد میکنه؟" با ناراحتی گفت "آره" گفتم "پس چرا هیچی نگفتی؟" گفت " خب اگه بگم باز سرم درد میکنه، تو ناراحت میشی. دیسَپوینتِد* میشی." او باز گفت و من گفتم و...

و من پُرم از حس های بد. همان ناراحتی و ناامیدی که گفت ولی از خودم. نمی تونم سردردِ دخترک رو باور کنم. نمی تونم ببینم سردرد گریبانش رو میگیره. بلد نیستم که حس های بدِ خودم را تفکیک کنم. فقط بدحال و مستاصل میشم وقتی سرش درد میکنه. باید بشینم به انتظار آن قرصِ گردِ قرمز که برود پایین و تا کی سرش را آرام کند. بعد فکر میکنم که این سردرد را از من گرفته. همه جوره. هم ژنش را و هم تجربه اش را. دستم در تمام استرس هایی که داشته هم هست. از ناشیگری های مادری ام که بیشمارند بگیر تا مهاجرت و تمام سختی هایش که او صبور و بی شکایت با ما تجربه کرد.

همراه با این نوشته گریه کردم. سبک ترم انگار.

مادرها چوبِ جادویی میخوان. مادر ها باید شفا بدن. باید بگردم و پیدا کنم راهش را....

عنوان این پست را اول نوشتم "سر درد". حالا که نوشتم و تمام شد، کمی بهترم. کمی. از درد درآمدم و به درمان فکر میکنم. پس اسمش را گذشتم "شفا". این را بیشتر دوست دارم. هم آوایش را و هم حسی را که می دهد. شفا. اصلا کلماتی که با صدای "آ" تمام می شن، بگوش من خوش آهنگ هستند.
Disappointed *

موش موشک

2011-03-31T17:34:00.001-04:00

با موشی سیندرلا بازی می کردیم. من پری بودم و او سیندرلا. بعد از اینکه با چوب جادویی، لباس و کالسکه و اینها رو ردیف کردم، داشتم می گفتم که "یادت باشه وقتی ساعت دوازده .." که حرفم رو قطع کرد و گفت "خودم میدونم. وقتی دوازده بار زنگ زد، باید برگردم." خنده ام گرفت و گفتم " تو از کجا می دونی؟" نگاهی کرد و گفت " توی مووی* دیده بودم دیگه."

شبی رو تا صبح در تخت خودش گذرونده بود و صبح هم سرحال بیدار شده بود. در راه مدرسه گفتم که "تختت خیلی انرژی داره. ببین چقدر امروز صبح به موقع و سرحال بیدار شدی." با سرش تایید کرد. برای اینکه به هدفم، که تاییدِ خوابیدنِ در تخت خودشه نزدیکتر بشم، میگم "حیف که تختِ من و بابا، انرژی نداره." میگه "آره تختتون انرجی (انرژی) نداره ولی وقتی من میام توی این میدلِ* تو و بابا می خوابم، اِستیک* میشم بهتون و انرجی تو و بابا میره توی دلِ من."

Movie *

in middle *

stick *

تا تو هستی ...*‏

2011-03-30T14:33:00.002-04:00

ساعت پنج و بیست دقیقه است. آشفته ام. به دلایل مختلف که می دانم و نمیدانم. هنوز دیر نکرده. اما بی اختیار، هر چند دقیقه از لای کرکره ها به پارکینگ نگاه میکنم و جای خالی ماشینش را، باز میبینم. دیر نکرده ولی بهش زنگ میزنم. مکالمه مان همین چند کلمه ی کوتاه است.

‏-کجایی؟
‏-در راه منزلجات
‏-خوبه
‏-پس فعلا
‏-خداحافظ

بی آنکه بگویم، بی آنکه بشنود، وقتی هست، بهترم.

* تا تو هستی و غزل هست، دلم تنها نیست ...

همینجوری

2011-03-26T10:33:00.001-04:00

روشی می پرسه: روزت چطور بود مامان؟‏

میگم: جونم برات بگه که ....‏

میگه: جونت چرا بگه؟ زبونت بگه.‏

...

مادر داره درباره یکی حرف می زنه میگه این آدمِ قاتل و آدمکش و...‏

روشی میگه مادر نمیشه که یکی هم قاتل باشه و هم آدمکش.‏

مادر دوباره میگه: میشه. چرا نمیشه و و باز از بدی های طرف میگه.‏

روشی در آخرِ حرفِ طولانیِ مادر میگه: فکر می کردم قاتل و آدمکش یک معنی داره.‏

...

داریم با بچه ها بازی میکنیم. بازی برای موشی سخته و هی بازی رو بهم می زنه. روشی عصبانی شده و شاخ و شونه براش میکشه. مجبور میشم به روشی، طوری که به خیالِ خودم، موشی متوجه نشه، تذکر بدم که رفتارش درست نیست. چند دقیقه بعد، موشی میگه " مامان، مرمونم (ممنونم) که به روشی گفتی به من نایس* باشه."‏

...

موشی خوابش گرفته ولی میگه که خوابش نمیاد. شب قبل از تعطیله و منهم عجله ای ندارم که بخوابه. میگه "نمیخوام بخوابم چون چشمام خوابش میاد ولی بادی* ام، انرجی (انرژی) داره." میگم "پس باید چشمهاتو ببندی" فکر میکنه و میره روی مبل دراز میکشه. چشمهاش رو می بنده و پا دوچرخه میزنه. (کمی قبلش باهم داشتیم همین کارو می کردیم.) پاها یکی دوبار می چرخند و اونها هم به خواب میرن.‏

nice *

body *

عشق به سادگی

2011-03-23T19:33:00.027-04:00

سفره ی هفت سین را چیده بودم. موشی پرسید، مامان چرا روی سفره پول گذاشتی؟ این پول ها مالِ کیه؟ گفتم "وقتی کنار سفره میشینیم و منتظر شروع سال هستیم، آرزو میکنیم. هر کدام از چیزهای روی سفره برای یک آرزو هستند. مثلا سکه، برای پول داشتنه" برام سخت بود توصیح بدم که اینها نماد هستند. گفت "آره من میدونم. ما ویش* می کنیم به یک سکه و سکه رو میندازیم توی ویشینگ وِل*."

حرفم رو اینطور فهمیده بود که ما با سکه ها آرزو میکنیم. نخواستم فکرش رو بیشتر دستکاری کنم. گفتم درسته. رفت و دوباره آمد. گفت مامان "پس ما که آب نداریم روی میز که سکه رو بندازیم توی آب و ویشمون* ترو* بشه." (امسال ماهی قرمز نداشتیم) گفتم آره راست میگی. باهم رفتیم و در ظرفی که سکه ها بودند آب ریختیم. برای هر نفر هم یک سکه گذاشتیم تا بعد از نو شدنِ سال آرزو کنه و بندازه در ویشینگ وِل.
.

سال نو شد. روشی و موشی لباس گرم پوشیدند تا از در بیرون بروند و به رسم همیشه، اولین کسانی باشند که از در تو می آیند. با پیام شادی و سلامتی. قبل از بیرون رفتن، موشی سریع برگشت. یک سکه بر داشت. تنها کسی بود که آرزو کردن یادش بود. شنیدم که زیر لب گفت I wish my mom and everybody always love me و دوید از در بیرون.

نازنینم، از آن روز، هر بار به آرزوی صریح و ساده و پاکت برای برای دوست داشته شدن، فکر میکنم. دلم فشرده می شود. از آن فشردگی ها که ملقمه ای از احساسات است و برای منی که زود اشکم، قطره اشکی به همراه دارد.

عزیزم، نمیدونم که چه در فکرت گذشت که این آرزو را کردی. می دانم که از سرِ نداشتنش، این آرزو را نکردی. که عشق داری و می دانم که می دانی. شاید آرزو کردی از سر آنکه می ترسی از دستش بدهی. شاید برایت خیلی مهم است و خودت این را می دانی. از اینکه خواسته ات را می شناسی خوشحالم.

پاره ی تنم، چیزهایی را می دانی ولی آنچه که حتما نمیدانی این است که چقدر دوستت دارم و چطور این عشق عجیب است و تعریف نشدنی. روزی خواهی دانست. روزی که خودت مادر باشی. شاید آن روز هنوز این وبلاگ زنده باشد. شاید منهم. شاید هم نه. ولی اگر برایت همان عشق و تجربه ای دوست داشتن را گذاشته باشم، کافیست.

wish *

wishing well*

آرزومون*

میشه، برآورده میشه‏true *

عطرِ یاس

2011-03-19T14:49:00.008-04:00

یاس را همیشه دوست داشتم. پدر بزرگم گلدان یاس بزرگی داشت که به اندازه بچه هایش دوستش داشت. بهار و تابستان در حیاط و پاییز و زمستان در گلخانه ازش نگهداری میکرد. صبح ها پر از گل میشد و عطر. شبهایی که در خانه ی آنها می خوابیدیم، یکی از کارهای صبح، بعد از خالی شدن خانه از پدربزرگ و خاله ها و داییم، چیدن گلهای یاس بود. می گفتند که گلهای باز شده را باید چید تا غنچه ها بیشتر شوند. با کمک مادربزرگم گردنبند و دستبند یاس درست می کردیم و گپ می زدیم. همیشه گوشه ای از خانه شان کپه ی گلهای چیده شده بود. یازده ساله بودم که پدریزرگ و مادربزرگ رفتند و گلدان بزرگ یاس خشکید. دیگر در زندگی ما حیاطی نبود و یاسی نبود. سالها بعد با بابایی همکلاس شدم و آنها در خانه شان حیاطی داشتند با گلدان گل یاس. کارآموزی سال آخر را در یک جا انجام می دادیم. صبح هایی که او زودتر از من به محل کار رسیده بود، روی میزم، گلهای یاس سفید بود و من اون گلها رو عجیب دوست داشتم. یاس برای من معنی عشق دارد.‏

خیلی خواسته بودم این چند روزها ی گذشته از نوروز و عید بنویسم و تبریک بگویم. نشد. فقط کلیشه ها به ذهنم می آمد. شاید چون رنگ عید و نوروز در غربت کم است و ما مشغول کاریم تا روزِ آخر. شاید چون نوروز خودش نمی آید و در این شلوغی زندگی خودت باید بیاوریش. خوشحال بودم از عید و بهار و در انتظارشان ولی هوز دلم برایشان نلرزیده بود. دیروز بچه ها را بیرون برده بودم. مادر هم صبح رفته بود بیرون با دوستهاش. وقتی برگشتیم و در خانه را باز کردیم، بوی جدیدی می آمد که آشنا بود. روی میزی که سبزه و سنبل و لاله و ماهی هفت سین بودند، یک نازنینِ تازه وارد هم نشسته بود. مادر گفت "این هم عیدی امسال تو و بابایی ست." آمدن گلهای عاشقانه ی یاس روی میز خانه، دلم را لرزاند. ‏

ترانه ای به یادم آمد از سریالی که سالها پیش دیده بودم و دوست داشتم. اسمش "عطرِ گل یاس" بود اگر اشتباه نکنم و موضوعش آشتی بود. شعر تیتراژ پایانی از یاس می گفت

‏"... یاس در هر جا نوید آشتی ست ... یاس دامان سپید آشتی ست ... ياس ما را رو به پاکي مي‌برد ... رو به عشقي اشتراکي مي‌برد..."‏

با الهام از یاسی که امسال همراهمان است، برای سال جدید به عشق و آشتی و پاکی و سپیدی، نیت می کنم. ‏

آرزو میکنم که عشق و آرامش از قلبهای تک تک مان آغاز شود و به تمام دنیا سرایت کند. ‏

بهاری زیبا و سالی سبز و شاداب داشته باشید.‏

نوروزتان پیروز!‏

پ ن1: دوسال پیش از خانه ی یکی از آشنایان که رفت، گلدان گل یاسی گرفتیم. گلدان در خانه ما کمی خشک شد ولی دوباره سبز و زنده شد. حالش خوب است و شاخ و برگ های تازه داده. ولی هنوز آنقدر در خانه ی ما راحت نیست که گل بدهد. دلم نیامد از او ننویسم که او هم یاس است و زنده و شاداب و روزی حتما گل میدهد. ‏

پ ن2: عطر یاس کانادایی هنوز با بوی یاس ایران فرق می کند. یاس ایران بویش لطیف تر بود.‏

پ ن3 دیشب که با بابایی برای تتمه ی خرید های عید بیرون رفته بودیم، در گلفروشی، گلِ مریم دیدیم که بو هم داشت. مریم هم خریدیم. امسال سال خوش عطری خواهد بود.‏

جادوی صبح

2011-03-16T23:53:00.000-04:00

آخرِ شبه و فردا قراره که دوستِ موشی بیاد خونه مون و باهم بازی کنن.

میگه: مامان، چقدر شب میکشه؟

می فهمم منظورش اینه که شب چقدر طول میکشه.

میگم: مثل همیشه. تا ما بخوابیم و بیدار بشیم و صبح بیاد.

میگه: مامان، مَجیک* میشه که صبح میاد؟

میگم: چرا مجیک؟ همیشه بعد از شب، صبح میشه دیگه.

میگه: آخه شب که ما خوابیم، نمی دونیم چطوری صبح میاد.

Magic *

دگرگونی

2011-03-15T10:37:00.007-04:00

موشی میره توی وان پر از آب.‏

میگه: رفتم توی هیسی ها*‏

کمی بعد میگه: رفتم توی هیس وُرلد**‏

یک کم بعدتر میگه: رفتم توی وِت وُرلد***‏

.
هشت سال پیش یک مامانی بود که وقتی دخترِ اولش چنین جمله هایی می گفت، فوری جمله ی درستِ فارسیش رو گوشزد میکرد و ازش میخواست اونو تکرار کنه. همون مامانه، حالا خوشش میاد از این مراحلی که دخترِ دومش طی میکنه تا جمله ی فارسی رو به انگلیسی تبدیل کنه و سعی میکنه جمله ها رو عینا بخاطر بسپره تا فرداش توی وبلاگش بنویسه. این مامانه دیگه با "وِت وُرلد" خصومتی نداره. دوست شده باهاش. این مامانه، نمیدونه چی شد که اینطور شد. نمیدونه که این بهتره یا نیست. ولی میدونه که خودش، الان از اون موقع راحت تره. بچه هاش هم همینطور.‏

‏*خیسی ها، جاهای خیس

world خیس**

wet world***

حقیقتِ نا خوشایند*‏

2011-03-11T17:09:00.001-05:00

هفته ی پیش به پیشنهادِ روشی که در مدرسه این فیلم رو دیده بود، اجاره اش کردیم. "حقیقتِ نا خوشایند"* اسم مناسبی برای این فیلم مستند بود. حکایتِ پدیده ای به نام گرمایش زمین که مدتیست شروع شده و آینده ای که در صورت ادامه ی این شرایط در پیشه. آینده ای که بسرعت به ما نزدیک میشه. ظاهرا هم ما بطرفش میریم، هم او بطرف ما. در این فیلم پوشیده شدن زمین توسط آب های آزاد شبیه سازی شده بود، یکی از پدیده های گرمایش زمین که دلیلیش ذوب شدن یخ های قطبی و بالاآمدن سطح آب در اقیانوس هاست. دیدن این صحنه ی شبیه سازی شده، تکان دهنده بود. چند شب پیش دیدیمش.‏

امروز صبح، طبق معمول اول تلویزیون رو روشن کردیم. مهم ترین و اولین خبر، زلزله ی ژاپن بود. کلمه ی زلزله، چشمهام رو باز کرد. عددِ هشت ممیز نه، گوش هام رو تیز کرد.وقتی ویدیوی پیشروی آب در زمین رو می دیدم، میخکوب شدم. طول کشید تا تونستم باور کنم واقعیه. مال امروزه، در ژاپنه. اونکه حرکت میکنه باد نیست، ابر نیست، آبه. آبی که ویران می کرد و جلو میرفت. به چه سرعتی....‏

تمام راه تا شرکت به اخبار گوش کردم و با چشمهای اشکی فکر کردم به زمین، به زندگی روی زمین، به آدمهای روی زمین...‏

The Inconvenient Truth *

غُر یا هر چی میخواهی اسمشو بذار

2011-03-09T12:12:00.002-05:00

آدم بعضی وقتها خیلی خسته میشه ...‏

.
گاهی دلم می خواد بچه باشم. از اون بچه ها که پدر و مادری دلسوز و درست و حسابی دارن. از اونها که وقتی خسته و در مونده می شن، وقتی کم میارن و می خوان بزنن به کاسه و کوزه ی همه چیز، با یک نگاه، مامانه یا باباهه، دردشون رو می فهمه. میشینه و میذاره همه ی ناله شون رو بکنن و با چهار تا کلمه ی درست، دو تا چراغ براش روشن میکنه و بچه ی سرگردون، راهی پیدا میکنه و میره.‏

حالا که از اونها نیستم، الان که به جای بچه، اون مامانه هستم، (البته نه از نوع درست و حسابی که گفتم) و در برابر کار و دو تا دخترها و شوهر و مادر و یک خونه شامل آشپزخونه و هال و مبل و اتاق خواب و لباس ها و کمدها و .... مسیولم، وقتی حالِ اون بچه ی پاراگراف بالا بهم دست میده، چکار میکنم؟ مدتی حرص می خورم، بعد سرم یا گردنم دستِ چپم یا قفسه ی سینه ام یا یک جاییم، صداش در میاد، اگه یکی از بچه ها به پَرَم بخوره وسازِ خارج بزنه، ممکنه صدای کمی تا قسمتی بلند بشنوه یا زبونِ تیز. بابایی هم. ممکنه توی دلم یا زیر زبونم بد و بیراه بگم. ممکنه چشمهام اشکی بشه. اشکها یا قورت داده میشن، یا در دستشویی از چشمهام سرازیر بشن. بعد در دستشوییِ در بسته، میایستم جلوی آینه و مامانه از توی آینه نگاهم میکنه و باهام حرف میزنه. چند تا چیزی بهم میگه تا بالاخره یکیش کارگر می افته...‏

و زندگی همچنان ادامه دارد و خدا را شکر برای همه اش....‏

پ ن: علی الحساب اینجا را هم کسی نمی خونه و چندان فرقی با حرف زدن در همان دستشویی در بسته نداره.‏

حساب و کتاب

2011-03-08T10:57:00.001-05:00

روشی و دَفنی با هم دوست هستند. گاهی من و گاهی مامانِ دفنی اونها رو از مدرسه بر می گردونیم. معمولا روزهایی که هوا سرده یا کیفشون سنگینه، یا تنبلیشون میاد راه بیان، زنگ میزنن و یکی از ما میریم دنبالشون.‏

اون روز رفتم دنبالِ روشی و انتظار داشتم دفنی هم بیاد ولی دیدم با مامانِ خودش رفت. از روشی پرسیدم که چطور با مامانِ دفنی نیومده. گفت "چون نمی خواستم از دفنی فِیوِر* بگیرم." پرسیدم "با هم قهرین؟ دعواتون شده؟" گفت نه. بعد توضیح داد که با دفنی یک تالی* کشیدن و هر کمکی که یکی به اون یکی بکنه، یک خط توی تالی می گیره. گفت که من یکی از دفنی جلوتر بودم و اگر امروز با مامانِ دفنی می اومدم مساوی می شدیم ولی می خواستم جلوتر باشم.‏

حسابی خندیدم. پرسیدم "حالا چرا؟ مگه مسابقه دارین برای لطف کردن به هم؟" گفت "نه. ولی بعضی وقتها سر اینکه کی به کی بدهکاره بحثمون میشد. بعد فکر کردیم که این تالی رو درست کنیم تا همیشه معلوم باشه هرکی چقدر خوبی کرده." گفتم "فکر نمیکنی توی دوستی اینهمه حساب و کتاب، جالب نیست؟" گفت "نه مامان، اتفاقا خیلی هم فان* ه."‏

کمک، لطفFavor *

همون چوب خطِ خودمون Tally *

Fun *

سبزه

2011-03-07T09:23:00.000-05:00

عاشقِ سبزه ی عیدم. ‏

عاشقِ ترکیدنِ پوستِ دانه هاش، سر زدنش. ‏

عاشقِ جوانه هاش.‏

پرچم

2011-03-05T21:36:00.001-05:00

یکی از کانال های لس آن ج ل سی که در حال پخش یک دعوای تلفنی بر سر پرچم است. متاسفانه می شنوم.‏

یاد خاطره ای می افتم از وقتی که روشی کلاس دوم بود. در کلاس، یک پوستر دیواری بزرگ درست کرده بودند و بچه ها هم قرار بود هر کدام پرچم کشورشان را در اندازه ی کوچک درست کنند تا به تعداد شاگردان کلاس، پرچم روی پوستر باشد. ما به روشی کمک کردیم. من برای علامت وسط پرچم، کمی تردید داشتم. نظر بابایی این بود که باید همان علامت ا ل ل ه را بگذاریم که در پرچمِ رسمی کشور است. همان که بالای سر ورزشکارانمان افراشته می شود. منهم موافق بودم. پرچم را درست کردیم و روشی برد. کمی بعد پوستر روی دیوار نصب شد. در کلاس روشی، غیر از او دو ایرانی دیگر بودند و البته بسیار چینی و کره ای و تعدادی کانادایی و از کشورهای دیگر هم. روی پوستر، تعداد زیادی پرچمِ چین بود، کوچک و بزرگ ولی همه یک شکل بودند. کره و ژاپن و کانادا و آلمان و رومانی و غیره هم همینطور. روی پوستر سه پرچم ایران بود که هر سه باهم فرق داشتند. یک پرچم علامت ا ل ل ه داشت. یکی علامت شیر و خورشید و یکی علامتی نداشت.‏

دعوای تلفنی هنوز ادامه دارد و با خودم فکر میکنم که دردِ این خانواده ی نابسامان، را کدام روانشناس، جامعه شناس، تاریخ شناس... می تواند درمان کند؟ اصلا آیا درمانی هست؟

وجدانِ بیدار

2011-03-04T10:56:00.002-05:00

از سر کار به خونه برگشتم. موشی اومد و با اصرار ازم خواست که باهاش برم تا چیزی رو بهم نشون بده. منو برد به اتاق روشی. روشی از مدرسه ویولون آورده بود تا تمرین کنه. سازها رو از مدرسه امانت میگیرند برای تمرین درسشون. ویولون در جعبه بود و در جعبه هم بسته. ‏موشی به جعبه ی ویولون اشاره کرد و

گفت " مامان، من اومدم، دیدم این که مالِ روشیه اینجاست. تُندی درش رو باز کردم و دست زدم بهش. بعد تا روشی نیومده، زودی درش رو بستم."‏

گفتم "چرا تندی و زودی؟"‏

گفت "آخه روشی عصبانی میشد اگه میفهمید من یواشی به اینسترومنت* اش دست زدم."‏

گفتم " خوب چرا اول ازش اجازه نگرفتی؟"‏

گفت "به من اجازه نمیداد. می گفت نه."‏

گفتم "بنظرت کار خوبی بوده وقتی میدونی روشی اجازه نمی داد؟"‏

گفت "نه." بعد با فاصله ی یک نفس گفت " آره. خوب بود. چون من دوست دارم بهش دست بزنم."‏

نمی دونستم چی بگم. فقط بوسیدمش و گفتم "ممنونم که اینها رو به من گفتی." ‏

پ ن: همون موقع فکر کرده بودم به روشی بگم که وقتی ویولون رو میاره، خودش موشی رو دعوت کنه تا پنج دقیقه تحت نظارت با ویولون ور بره. ولی نشد. الان که نوشتم یادآوری شد که حتما این کارو بکنم.‏

جایی پشت رنگین کمان یا روی زمینِ خاکی

2011-03-03T13:57:00.001-05:00

در مراسم اسکارِ یکشنبه:‏

از مقدمه ی اُپرا وینفری* پیش از معرفیِ جایزه بهترین فیلم مستند خوشم اومد، که گفت

“If we’re feeling lousy, if the news is bad and people are hurting, what do we do? We go to the movies. And we escape. But I’m here to present the award to the best movie that did not let us escape. The Outstanding Documentary of the Year. And this was an incredible year for documentaries with so many brilliant filmmakers working in all regions of the globe telling their stories, illuminating the human condition, insights and truths. Many did this against great odds. Some are even imprisoned for their efforts but it has never been more important for us to see these stories. To help us try to make some sense of the world, we live in.”

نشان دادن حقیقتی که به قول معروف تلخه، توانایی های زیادی احتیاج داره و از همه مهمتر شجاعت. در طول تاریخ سر خیلی ها رو هم برباد داده. ‏

از اجرای گروهی ترانه ی "جایی پشت رنگین کمان"، توسط بچه ها هم خیلی خوشم اومد. ترانه ای که منو برد به

Somewhere over the rainbow
Way up high,
There's a land that I heard of
Once in a lullaby.

Somewhere over the rainbow
Skies are blue,
And the dreams that you dare to dream
Really do come true...

فکر میکنم که زندگی، جایی بین همین دو کرانه ی رویا و واقعیته که اتفاق می افته و بالانس بین این دو، هنریه که باید در زندگی به خرج داد. ‏اینکه بدونی کی به کدومش باید نزدیکتر بشی و کدومش رو به زندگیت تزریق کنی.‏

Oprah Winfery *

Let it go!‏

2011-03-02T11:09:00.003-05:00

موشی رو برده بودم حموم و موهاش رو می شستم. همیشه در قسمتِ گرفتنِ کف، گرفتاری داریم باهاش. چشم هاش رو محکم بهم فشار میداد و پلکهاش رو جمع میکرد. بهش گفتم "اگر چشمهات رو بهم فشار بدی، بیشتر بسته نمیشه. فقط دور چشم و پلکهات چین می خوره و آب و کف لای چین هایی که درست کردی جمع میشن و وقتی چشمت رو باز میکنی، میرن توش. به چشمت هم فشار میاد. اگر چشمهات رو آروم و راحت ببندی، آب از روی چشمت سر می خورده و می ره پایین. بعد هم به راحتی چشمت رو باز می کنی." خودم هر دو حالتش رو انجام دادم و او نگاه کرد. متوجه تفاوتش شد. و بار بعد چشمهاش رو بدون فشار بست. ‏

به خودم گفتم، تو هم یادت باشه که موقع سختی ها، خودت رو زیاد منفبض نکنی. مثل همون کف و آب، اونها هم میرن. خودتو سفت کنی، یه جورایی نگهشون داشتی. هر چقدر آرومتر باشی، راحت ترو زودتر رد میشن و زندگیت رو بعدش آسوده تر، دنبال می کنی. ‏
Let it go!به قول اینها ‏

زمستان*‏

2011-02-24T09:42:00.007-05:00

‏"سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

سرها در گریبان است

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدارِ یاران را

که سرما سخت سوزان است ..."*‏

این روز ها وبلاگ هایی که می خوانم و وبلاگی که می نویسم، اینطور شده. سوت و کوره. پُست های جدیدی نیست و اگر هست، چندان کامنتی نیست. نوشته ها هم اونقدر به دلِ آدم نمی شینه بس که نویسنده هم لابد دل و دماغ نداشته.‏

وصد البته زمستان هم هست. اونهم زمستان امسال با هوایی متغیر، که روزی گرم است و روزی سرد. روزِ سرد برف میاد یکعالمه و آماده باش برای طوفانِ برفی داریم. روز گرم، کوهِ برف ها آب میشن وآماده باش برای سیل داریم. سنجاب های بیچاره، دو روز میان بیرون و فکر میکنن بهار داره میاد، دوباره سرد میشه، میرن توی لونه هاشون. روشی میگفت که آب و هوای زمین مثل آدمِ مریض شده که تب و لرز داره و بدن برای بهبود حال خودش و تنظیم دما، مکرر، سرد میشه و می لرزه و داغ می شه و تب می کنه.این روزها خیلی فکر می کنم که زندگی در کره ی زمین داره به پایانِ خودش نزدیک میشه. شاید بخاطر انقراض مجددِ دایناسورها باشه. شاید هم از عوارض افسردگیِ شایع در ماه فوریه باشه.‏

* مهدی اخوان ثالث

واقعیت

2011-02-22T12:22:00.006-05:00

با روشی و بابایی یک مجموعه ی تلویزیونی رو می بینیم به اسم هاوس*. شخصیت اصلیش یک دکترِ فوق العاده باهوش ولی آدم گریز وغیر اجتماعیه به نام هاوس که در هر قسمت، پازل یک بیماری عجیب و غریب رو با گروهش حل میکنه. روشی عاشق این سریال و این کاراکتره. منهم هر چه جلوتر میریم علاقمندتر میشم. آدمیه که به همه چیز، جور دیگری نگاه میکنه. با شجاعت هم اشتباه میکنه و اشتباهش رو تصحیح میکنه. به ندانسته هاش اعتراف میکنه و در دانسته هاش، مصره. هاوس با رییس بیمارستان، کادی* که در عین حال، حامیش هم هست، همیشه بگو مگو دارند. چون هاوس دایما در حال زیر پا گذاشتن روتین ها و قوانینه. مثل همه ی آدمهایی که در کارشون برجسته میشن، متفاوت با بقیه به موضوع نگاه میکنه و همین یکی از دلایل موفقیتشه. معروفه که به مریض ها اهمیت نمیده و درمان بیماریشون براش فقط به اندازه ی حل یک پازل مهمه. که این هم درسته و هم نیست. نگاهش به دنیا قشنگ نیست ولی خیلی دقیقه. کادی در نفطه ی مقابل، نسبت به آدمها و موضوعات و اثراتشون روی مریض ها، خیلی حساسه.‏

در قسمتی که دیشب دیدیم، پسری که در خونه ی کادی کار میکرد، از بالای سقف خونه اش افتاده بود پایین ، این اتفاق هم بعد از یک مشاجره با کادی اتفاق افتاده بود و باعث شده بود که او حس عذاب وجدان شدیدی پیدا کنه. ناراحتیِ پسر هم پیچیده بود و دستش از انگشت شروع کرده بود به سیاه شدن. بالاخره بعد از اینکه مجبور شدن یک دستش رو از مچ فطع کنن، هاوس بیماریش رو تشخیص داد و از مرگ نجات پیدا کرد.‏

در گفتگویی که هاوس با وکیل بیمارستان، استیسی*، در مورد حال کادی داشت، در پاسخ حرفِ استیسی که گفت کادی ناراحته چون در برایر همه ی مریض ها، احساس مسیولیت میکنه، مخصوصا این یکی که توی خونه خودش براش حادثه پیش اومده .." هاوس گفت: ‏

"Technical term is narcissism. You can't believe everything is your fault unless you also believe you're all powerful.

و در ادامه گفتگو گفت:‏

"I don't believe I can fix everything.

من به این حرف فکر کردم. شاید هم اینطور باشه. شاید هم عشقِ به خود و به قول هاوس، خودپرستیه که باعث میشه خودمون رو در برابر دیگران بیشتر مسیول ببینیم و زیاد تر از معمول خوب باشیم. همینه که باعث میشه خودمون رو سرزنش کنیم و اشتباهاتمون رو نبخشیم. نگاه عمیق و متفاوتیه. به این لنز و عینک نیاز دارم.‏ بنظرم قسمتِ خطرناکِ "توانایی"، اینه که "نمی توانم" رو فراموش کنیم.‏

بعد از نجات پیدا کردن مریض، هاوس با کادی مکالمه ای داشت. کادی می گفت که اگر تونسته بودن از ابتدا بیماریش رو درست تشخیص بدن، الان اون پسر انگشتهاش رو از دست نداده بود.هاوس بهش گفت:‏

Cuddy, You see the world as it is and you see the world as it could be. What you don't see is what everybody else sees: the giant, gaping chasm in-between.

فکر میکنم که دیدنِ این شکاف، این دره، هنرِ بزرگ و فابلیت ِمهمیه. باور و پذیرفتنش هم.‏

House *
Cuddy *
Stacy *

خانواده ی شمعدانی

2011-02-17T23:28:00.003-05:00

بعد از این همه روز که ننوشتم و این همه جا مونده ها، گفتم این یکی رو که تر و تازه است، تا از دهن نیفتاده، بزارم تو سفره.‏

امروز عصر، مدرسه ی موشی بودیم. دوشنبه ی آینده، روز خانواده است. به همین مناسبت، در راهروی مدرسه، روی تابلوی مربوط به کلاس موشی، نقاشی های بچه هاست از خانواده هاشون. ‏

این ماییم. ازچپ به راست، من، بابایی، روشی و موشی. ‏

دوست داشتم عکسی از کل تابلو با همه ی نقاشی ها می گرفتم ولی با دوربین موبایل، چیز بدرد بخوری نمیشد.

جنگلی هستی تو ای انسان*‏

2011-02-08T19:53:00.006-05:00

دیروز برف می اومد. از اون برف های خوشگل. آروم و یکنواخت و بدون عجله می چرخید و روی زمین می نشست. از اونها که می تونستی از پشت پنجره، دانه ی برف رو بوضوح در راه رسیدن به زمین ببینی. من کلافه و کسل بودم. سرم شلوغ بودم و ذهنم نا آرام. موضوعات مختلف، هر کدام سازی میزندند. دم پنجره نشسته بودم و هر از گاهی که به باریدن یکنواخت برف نگاه می کردم، شعر آرش کمانگیر به یادم می آمد. " برف می بارد. برف می بارد به روی خار و خارا سنگ ..." اصلا شکلِ باریدن این برف، شکلِ برفِ همان شعر بود. نمیدونم چه جوری. آخر سر رفتم و کل شعر رو دانلود کردم. نگاهی سر سری بهش کردم. جاهایی رو هنوز حفظ بودم. کمی هم خاطرات شعر خوانی از ذهنم گدشت. ولی نشد که یک بار درست بخونمش.‏

امروز صبح هنوز در همان مایه های دیروز بودم. تنم هم خسته بود. رفتم سراغ شعرِ دانلود شده ام. خوندمش. عمو نوروز خوب باهام حرف زد. حرفش چقدر به دلم نشست وقتی از زندگی و شادی و غم هاش گفت. سرودی که از زندگی می خواند، زیبا بود. وقتی گفت "... نیم روز خستگی را در پناه دره ماندن. گاهگاهی زیر سقف این سفالین بام های مه گرفته، قصه های در هم غم را ز نم نم های باران ها شنیدن ..." انگار رو به من کرده بود. بعد، تکه ای هیزم را در آتشی بیحال انداخت. شعله زنده شد و عمو نوروز گفت "زندگی را شعله باید برفروزنده، شعله ها را هیمه سوزنده" بنظرم صداش رو بلندتر کرده بود تا خوب بشنوم.‏

بعد عمو نوروز ساکت شد و رفت در فکر خودش. این بار، خودِ شاعر گفت "جنگلی هستی تو ای انسان. جنگل ای روییده آزاده، بی دریغ افکنده روی کوه ها دامان، آشیانها بر سر انگشتان تو جاری، چشمه ها در سایبانهای تو جوشنده، آفتاب وباد و باران بر سرت افشان، ... سر بلند و سبز باش، ای جنگلِ انسان!" و من فکر میکردم به جنگلی که هستم.با روزهای بارانی، روزهای سرد و روزهایی داغ و روزهای آفتابی. به آشیانه هایی که بر شاخه هایم نهاده شده، بادهایی که شاخه هایم را می لرزانند و ریشه هایی که در خاک فرو کرده ام. به پرنده هایی که روی شاخه هایم می نشینند، سنجاب های که از درختهایم بالا می روند، دارکوب ها که نوک می زنندم و موریانه ها که می خورندم. به روزهایی که از بی آبی، خشکم و شکننده و روزهایی که از باران، سبز و سیرابم...‏
باز عمونوروز با صدای بلندش تکانم داد "... "زندگانی شعله می خواهد" صدا در داد عمو نوروز. "شعله ها را هیمه باید، روشنی افروز"..." ‏
.

از گرمای صدای عمو نوروز و آتشی که روشن کرده بود، گرم شدم. پشتم رو صاف و کمرم رو راست کردم. باید روزم را، زندگیم را بیفروزم ....‏

در بعضی نوشته ها جادو هست. زنده اند و چنان روحی دارند که می توان در هر زمانی احضارش کرد...‏

‏* آرش کمانگیر از سیاوش کسرایی

میان پرده

2011-02-04T09:27:00.000-05:00

بابایی مشغول کاریه و موشی همینطور توی دست و پاش میچرخه و نمیذاره کارش رو بکنه. می شنوم که هی به موشی میگه برو کنار و موشی بدون اینکه توجهی بکنه، کار خودش رو میکنه و حرفِ خودش رو می زنه. می بینم که بابایی داره کلافه میشه. میرم سراغشون. موشی رو صدا میکنم بیاد پیشم. هنوز توجه نمی کنه. باباییِ کلافه شده، بهش میگه: "موشی، برو پیش مامان تا من ببینم چه غلطی میخوام بکنم!" باز بهش میگم که با من بیاد و بابایی رو تنها بگذاره. میگه "نه مامان. من میخوام بمونم و ببینم بابا چه غلطی میخواد بکنه؟" ‏
.
فلاش بک به 7 سال پیش. ‏

روشی پنج ساله است. داریم غذا میخوریم تا بریم خونه ی دوستمون که دخترشون هم بازی روشی بود. روشی صبر نداره و با هر قاشق که ما می بریم بالا می پرسه که کِی می ریم. ما هم هی میگیم. میریم. میریم. آخر سر باباییِ کلافه شده میگه "بابا جان، بذار غذامون رو کوفت کنیم، بعد می ریم."بعد از بلعیدن قاشق بعدی، روشی می پرسه "بابا، کِی غذامون رو کوفت می کنیم؟" ‏

تنفسِ مفید

2011-02-03T09:29:00.002-05:00

خسته شده بودم از کلنجار با یک موضوع کاری. هی دور ورش می چرخیدم و راهی به درونش پیدا نمی کردم. تنفسی می خواستم. گشتی زدم در اینترنت و لینک هایی که نگه داشته بودم تا روزی بخونم. سراغ وبسایتِ تِد* که آقای امیدوار، معرفیش کرده بود، رفتم و بدون هدف دنبال یک سخنرانی کوتاه گشتم. خوبی این وبسایت اینه که همه حرفها کوتاهند. به قول خودشون تاک* هستند. یکی پیدا کردم از آقایی که برای بچه ها کمپی داشت و برنامه ای در راستای پرورش و تقویت خلاقیت. بچه ها در اون کمپ، درست کردن وسیله ای را از ابتدا شروع و تمام می کردند. وسایل و قطعات همه چوبی بودند. نکته ای توجهم را جلب کرد. گفت "گاهی پروژه در جایی متوقف میشه و پیش نمی ره. بچه ها مشغول تزیین قطعات میشن و بعد از اتمام دکوراسیون، به راحتی راه حل اشکالی رو که کمی قبل از حلش ناامید بودند، پیدا می کنند" برای من خیلی الهام بخش بود. تمام زندگی ما، کار و زندگی شخصی، حل مسایل و پیش بردن موضوعاته. وقتی کاری گره میخوره یا به بن بست می رسه، به جای اینکه سرت رو به دیوارِ بن بست فشار بدی، باید ازش بیایی بیرون. رها کنی. کاملا. نفسی بگیری. شاید مشغول به کار دیگری بشی. کاری مرتبط. مثل همان رنگ کردن قطعاتی که بهم جور نمیشن. یا کاری حتی نا مرتبط ولی روان و جاری، مثل رنگ کردن یا نقاشی. بعد، دوباره و با نگاهی متفاوت به موضوع نگاه کنی. اون آقا این زمان رو که برای پیدا کردن راه حل نیاز هست به دوره ی نهفتگی تخم تشبیه کرد. ‏پدیده ی عجیبیه این ذهن و فکر ما. واقعا مثل خاکِ نرم و سیاه، شکل پذیر و زاینده است.‏

برگشتم به کارم. راه حل هم در ذهنم جاری شد. تنفس مفیدی بود.‏

Ted.com *

Talk *

که دوست آینه باشد چو اندرو نگری*‏

2011-02-01T13:39:00.004-05:00

از صبح گرفتاری داشتم با خودم و آدمیزادی دو پا. همینجور درگیر بودم. ظهر بود که یادم افتاد، یکبار یکی از دوستانم شرایط مشابهی داشت و با هم درباره ی حس و حال بدش، مکاتبه ای ایمیلی داشتیم. براش ایمیل زدم و ازش خواستم اگر نوشته های اون روزم رو داره، برام بفرسته. براش نوشتم که به خوندنشون احتیاج دارم. خوشبختانه زود جواب داد و ایمیل رو داشت. نوشته رو خوندم. دقیقا همونی بود که باید می شنیدم. حرفهایی که اون روز به دوستم زده بودم، امروز خودم باید دوباره می شنیدم. گره ام باز شد و فکرم هموار. چه خوبه که دوستانی داریم که باهامون درد و دل کنند. چه خوبه دوستانی داریم که باهاشون درد و دل کنیم. چقدر خوبی دور و برمون هست که گاهی یادمون میره و ذهنمون رو میدیم به لکه ها و بدی ها.‏

‏*متاسفانه شاعر شعر و بیت بعدی را یادم نیست